BSD

Vertel ons jouw verhaal

Let op grootouders, ouders, en iedereen die herinneringen te delen heeft: Schrijf alstublieft jouw memoires. Vertel ons jouw verhaal.

Eens, toen de wereld heel langzaam veranderde, speelden memoires niet de rol die zij vandaag de dag moeten spelen. Kinderen die zich identificeerden met de wereld waarin hun ouders opgroeiden was voor het grootste deel dezelfde wereld.

Vandaag verandert de wereld in een heel snel tempo. Kinderen voeden hun ouders op en leren hen hoe te manoeuvreren in een wereld zonder boek, zonder post, (zonder respect?). De kinderen zijn de leraren; hun ouders zijn de middelmatige studenten ("Eh, hoe gebruik ik deze gadget, zoon?"). Kortom een chaotische samenleving.

Temidden van dit alles hebben we stabiliteit, traditie en 'roots' nodig. We hebben ouders nodig, die, hoewel ze ons niet kunnen verslaan in computerspelletjes (probeer het maar niet), ons kunnen leren hoe mens te zijn en hoe Jood te zijn. Zij zijn onze schakel in de keten die begint bij Abraham en zich over vier millennia uitstrekt van de Vruchtbare Halve Maan tot de Moderne Wereld.

Dat is de reden waarom we je smeken: Vertel ons over het huis waarin je opgroeide, vertel de verhalen die jouw ouders zich herinnerden over hun opvoeding. Vertel ons over de trolleys in de Lower East Side en over het oude Europa en de Siberische kou. Vertel ons van een tijd waarin mensen met mensen spraken, toen vrienden mensen waren waarmee je praatte, en niet degenen die je op Facebook "accepteren". Neem ons mee naar jouw wereld.

Er is niets dat een relatie tussen ouder en kind meer opbouwt dan een open gesprek, waarin de ouder zich voor zijn of haar kind opent. Hierdoor ontstaat een menselijke dimensie in de vaak saaie thuisomgeving. Zittend op de schoot van pappa of oma knabbelend aan koekjes en onder het genot van een glaasje melk, terwijl ze luisteren naar de verhalen van een voorbije wereld is de lijm die de generaties bijeenhoudt.

En nu nog iets: Schrijf jouw verhalen ook op. Jouw kinderen geven niets om gebroken Engels, gebrek aan proza, of als het te kort is; ze willen jouw leven in jouw woorden. Laat jouw leven niet sterven in de gaten van jouw herinneringen; houd ze levend door ze neer te schrijven voor jouw nageslacht. Zij zullen jouw eeuwig dankbaar zijn.

Mijn eigen grootouders, die helaas te vroeg overleden om ze te leren kennen zoals ik had gewild, lieten mij gelukkig hun gedetailleerde memoires na, ze lieten voor mij een stuk van henzelf achter. Ik ken ze door hun pen en ik voel me verbonden.

Het vijfde boek van de Tora is een gedenkschrift. Gedurende de laatste 37 dagen van Mozes zijn leven sprak hij en schreef hij de collectieve memoires van de Joden in de woestijn en de tumultueuze relatie die hij met zijn kudde gedurende de veertig jaar durende reis had. Het is spannend om te lezen.

Waarom de memoires? Waarom de noodzaak om het verhaal te herhalen en er lessen aan te ontlenen?

Mozes wilde de menselijke verbinding scheppen tussen de generatie van de voormalige slaven, die trokken door de woestijn en de generatie die zijn memoires lezen van een digitaal scherm. Om ons te helpen onze 21e-eeuwse leven te identificeren met die van onze voorouders. Om ons te laten zien dat er meer hetzelfde is dan dat er veranderd is. Hij begreep de kracht van het verhaal, de menselijke factor in de ijzeren ketting van de traditie.

Vandaar het vijfde boek van de Tora. De naam Devarim betekent "woorden." De kracht van woorden.

Vertel jouw verhaal. Jouw kinderen zullen je dankbaar zijn ... en je kennen.

Door Levi Avtzon

Bron: Tell Us Your Story

Aantekeningen

Home Malben

printer

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Tora is letterlijk "instructie"; Er zijn twee betekenissen. De vijf boeken van Mozes zijnde Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium en meer in het algemeen verwijst het naar de Joodse leer en wat wij ten onrechte het Oude Testament noemen.