BSD

Tegelijkertijd gelukkig en verdrietig

hart

De emoties van kinderen zijn eenvoudig. Wanneer een kind iets wil, wil hij het volledig. Wanneer een kind haat of voor iets angst heeft, dan vult de emotie zijn kleine hart volledig. Als we echter volwassen worden, worden onze emoties complexer. We willen iets, maar op hetzelfde moment, zijn wij in staat ons te realiseren wat de keerzijde van de verwezenlijking daarvan is. We willen een stuk chocolade, maar we verafschuwen daarvan de calorieën. We houden er niet van om hard te werken, maar we voelen ons tevreden als we klaar zijn. We kunnen iemand verafschuwen en op hetzelfde moment medelijden met hem of haar hebben. We kunnen houden van iemands bepaalde eigenschappen terwijl wij andere verafschuwen.

Als we geestelijk volwassen worden, heeft onze emotionele complexiteit zich verder ontwikkeld. Zoals de Zohar zegt: "Huilen is ondergebracht in de ene kant van mijn hart, en vreugde in de andere kant." We kunnen bedroefd worden vanwege de toestand van ons materiele zijn, maar op hetzelfde moment kunnen we ons verheugen over de status van onze geestelijke ziel.

Op wat voor Aaron de meest emotionele en intense dag van zijn leven was, werd hij opgeroepen tot Hogepriester, omdat hij buitengewone emotionele rijpheid vertoonde.

Het was het hoogtepunt van zijn carrière. De Tabernakel, de draagbare Tempel, was eindelijk gereed, de inauguratie periode van zeven dagen was voorbij, en voor de eerste keer, voerde Aaron de priesterlijke dienst uit, waardoor de aanwezigheid van God neerdaalde. Zoals het vers luidt: "Een vuur ging uit van het aangezicht van Hashem, en verteerde het brandoffer en de vetdelen op het altaar. Toen heel het volk dit zag, juichten zij en wierpen zich met het gezicht ter aarde." 1)

En toch, slechts een paar korte ogenblikken later, onderging Aaron de grootste tragedie van zijn leven, toen twee van zijn zonen stierven: "De zonen van Aaron, Nadab en Abihu, namen beiden hun wierookschaal, deden vuur daarin, legden reukwerk daarop en brachten vreemd vuur voor het aangezicht van Hashem, wat Hij hun niet geboden had. Toen ging een vuur uit van het aangezicht van Hashem, en verteerde hen, zodat zij stierven voor het aangezicht van Hashem." 2)

Mozes wendde zich tot zijn broer Aäron en droeg hem op om zijn persoonlijke pijn opzij zetten. Dit was een vreugdevolle dag voor God. Aaron en zijn resterende twee zonen waren er om te dienen als vertegenwoordigers van heel het volk, en daarom werden zij opgeroepen om de goddelijke vreugde te ervaren.

En hier vervolgens wordt het verhaal ingewikkeld. Mozes kwam erachter dat één van de offers die bedoeld was om door Aaron en zijn zonen te worden gegeten verbrand was. Mozes was woedend. Hij vroeg Aaron: "Waarom hebben jullie dat zondoffer niet gegeten op de heilige plaats? Want het is allerheiligst, en Hij heeft jullie dat gegeven, opdat jullie de ongerechtigheid van de gemeenschap zouden dragen, om daarover verzoening te doen voor het aangezicht van Hashem.” 3)

Mozes vroeg: “Waarom hebben jullie het offer niet gegeten? Hoe kun je je persoonlijke rouw voor laten gaan voor de vreugde van God?"

Aaron antwoordde Mozes: "Zie, vandaag hebben zij hun zondoffer en hun brandoffer voor het aangezicht van Hashem aangeboden, en zijn mij deze dingen overkomen. Als ik vandaag het zondoffer had gegeten, zou dat goed geweest zijn in de ogen van Hashem? Toen Mozes dit hoorde, was het goed in zijn ogen". Vers 19 en 20.

Aaron leerde Mozes een belangrijke les: Het is relatief eenvoudig voor de spirituele zoeker om zichzelf te negeren en zich volledig te wijden aan de Goddelijke werkelijkheid. Dat is echter niet de wil van God.

Het juiste spirituele pad, betoogde Aaron, is zo geestelijk volwassen te zijn om beide perspectieven te ervaren. Aaron begreep dat een relatie met God niet betekent het onderdrukken van ons eigen gevoel van de werkelijkheid; het is de mogelijkheid om in evenwicht te brengen het ervaren van Gods realiteit evenals die van onszelf. Het betekent om in staat te zijn om een ​​deel van het offer te verbranden als een uiting van persoonlijke pijn, maar het andere deel van het offer te eten als een uitdrukking van de Goddelijke vreugde.

Voetnoten

1) Leviticus 9:24.
2) Leviticus 10:1-2.
3) Leviticus 10:17.

Door Menachem Feldman

Bron: Happy and Sad at the Same Time

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer

Emuna is het standvastig geloof in een enige, soevereine, alwetende, welwillende, geestelijke, boven-natuurlijke en almachtige Schepper van het universum, die wij God noemen. Emuna bestaat uit drie niveaus: Niveau één is het geloof in de Goddelijke Voorzienigheid; Niveau twee is het geloof dat Hashem alles doet wat het beste voor ons is; Niveau drie is het geloof dat Hashem alles doet met een specifiek doel. Deze thesen zijn nader uitgewerkt in het boek "The Garden of Emuna".

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Tora is letterlijk "instructie"; Er zijn twee betekenissen. De vijf boeken van Mozes zijnde Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium en meer in het algemeen verwijst het naar de Joodse leer en wat wij ten onrechte het Oude Testament noemen.