BSD

Nagedachtenis

ring Op de Sjabbat voorafgaande aan Tisha B'Av, de Joodse nationale dag van rouw, zullen we de beroemde Haftarah (profetenlezing) van Chazon, de "Visie van Jesaja." En op Tishah B'Av zelf, zullen we de vernietiging van onze Heilige Tempel, bijna 2000 jaar geleden, gedenken door vasten en rouw en de andere vieringen van de dag.

Maar waarom gedenken? De wereld kan niet begrijpen waarom we de Holocaust gedenken - en dat is slechts 60 jaar geleden! Al meer dan 19 eeuwen, gedenken wij de vernietiging van de Tempel en het is de droevigste dag van onze kalender geworden. Waarom? Waarom laten we het verleden niet rusten? Het is geschiedenis. Wat geweest is, is geweest. Waarom steeds weer oude en pijnlijke gebeurtenissen gedenken?

Ze zeggen dat Napoleon ooit eens aan het joodse getto in Parijs voorbijging en huilen en jammeren hoorde afkomstig van een synagoge. Hij stopte om te vragen waarover de klaagzang ging. Zij vertelden hem dat de Joden de vernietiging van hun Tempel herdachten. "Wanneer is dat gebeurd?" vroeg de keizer. "Bijna 1700 jaar geleden," was het antwoord dat hij kreeg. Waarop Napoleon met overtuiging verklaarde, dat een volk dat nooit zijn verleden vergeet, voor altijd bestemd is een toekomst te hebben.

Joden hadden nooit een geschiedenis. We hebben het gedenken. Geschiedenis kan een boek, een museum en vergeten antiquiteiten worden. Het gedenken is leven. En gedenken garandeert onze toekomst.

Zelfs temidden van de ruïnes, weigerden wij te vergeten. De eerste tempel werd verwoest door de Babyloniërs. Toen ze de Joden in ballingschap wegvoerden, gingen zij zitten en weenden. "Aan de rivieren van Babel, zaten en weenden wij en gedachten Sion." Waarom huilden wij? Onze verloren rijkdom, huizen en bedrijven? Nee, we huilden om Sion en Jeruzalem. "Als ik u vergeet, o Jeruzalem, laat mijn rechterhand haar vaardigheden vergeten. Als ik Jeruzalem niet verhef tot mijn eerste vreugde, laat dan mijn tong kleven aan zijn gehemelte." We weenden niet over onszelf of onze verloren vrijheden maar over de hemelse stad en de Heilige Tempel. Temidden van de slavernij, hoopten wij te herbouwen; temidden van de ruïnes droomden wij terug te keren.

En omdat wij weigerden om Jeruzalem te vergeten, keerden wij terug. Omdat wij weigerden de nederlaag te accepteren of onze ballingschap te accepteren als een historisch voldongen feit, hebben wij trots joodse gemeenschappen over de hele wereld gevestigd, terwijl onze overwinnaars werden overwonnen door de tijd. Vandaag zijn er geen Babyloniërs meer en de mensen die nu in Rome leven zijn niet meer de Romeinen die de Tweede Tempel hebben verwoest. Deze volkeren werden geschiedenis, terwijl wij, geïnspireerd door het gedenken, werden herboren en voor altijd zal het Am Yisrael Chai - het volk van Israël leeft - waar zijn!

Ik herinner me een verhaal van een Tora-geleerde en zijn neef, die in de Holocaust waren. In het concentratiekamp, ​​bestudeerden ze samen de Talmoed. Ze leerden het traktaat Moed Katan, een deel van de Talmoed dat, ironisch genoeg, de wetten van de rouw bespreekt. En toen de tijd kwam dat de oom de dood nabij was, zei hij tegen zijn neef, "Beloof me dat, als je het overleeft, je de bestudering van dit boek van Moed Katan zal afmaken." Met welke gedachte , temidden van de ellende, verlatenheid en tragedie, hield hij zich bezig in zijn geest? Dat de Talmoed moet worden bestudeerd. Dit was zijn laatste wens op aarde. Was het waanzin, of is het, het grote geheim van ons overleven?

Alleen als we weigeren te vergeten, alleen als we Tisha B'av gedenken, kunnen we hopen op een dag om weer op te bouwen. Inderdaad, de Talmoed verzekert ons: "Wie treurt over Jeruzalem, zal het waard zijn om van haar blijdschap te getuigen." Als we kunnen terugkeren naar Sion, als ons volk zich vastklampt aan de hoop te worden herboren, dan mogen we niet vergeten. We moeten onze dag van nationale rouw in acht nemen. Ga voorbij aan de films en de restaurants. Ga zitten op een lage plaats om te rouwen met uw volk; en misschien nog belangrijker, om te gedenken. En als het God belieft dan zal Hij die glorieuze dagen herstellen en zijn eigen eeuwige Huis weer opbouwen. Moge het spoedig gebeuren, in onze dagen.

Door Yossy Goldman

Bron: Memory

Aantekeningen

Home Malben

printer

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Mishna is de mondelinge Thora door God aan Mozes gegeven, uiteindelijk gecodificeerd door Rabbi Akiva, zijn leerling Rabbi Meir, en zijn leerling Rabbi Yehuda HaNassi, 1e tot 2e eeuw van de gewone jaartelling.

Talmoed is de Joodse mondelinge Tora omvattende de Mishna en de Gemorra. De Gemorra is een verslaglegging van discussies tussen joodse geleerden uit de derde tot en met de zesde eeuw van de gangbare jaartelling. De debatten in de Gemorra zijn zeer uitgebreid en gaan over allerlei onderwerpen zoals wiskunde, recht, geschiedenis enzovoorts. Betreffen het uitspraken over de leer dan spreekt men van 'halacha' waar de term 'halachisch' van is afgeleid. Andere uitspraken worden 'agada' genoemd en behelzen meer verhalende zaken. Mishna is mondelinge Tora door God aan Mozes gegeven, uiteindelijk gecodificeerd door Rabbi Akiva, zijn leerling Rabbi Meir, en zijn leerling Rabbi Yehuda HaNassi, 1e tot 2e eeuw van de gewone jaartelling.

Tora is letterlijk "instructie"; Er zijn twee betekenissen. De vijf boeken van Mozes zijnde Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium en meer in het algemeen verwijst het naar de Joodse leer en wat wij ten onrechte het Oude Testament noemen.