BSD

Waarom de profeet Elia Chabad moet kennen

Als Elia de profeet maar mijn Chabad rabbi's zou hebben bezocht, in plaats van....

elia

Ik hoorde eens een verhaal, ik weet niet zeker van waar, over de profeet Elia. Vermomd als een bedelaar en in lompen gekleed, klopte Elia op de deur waar een bruiloft gaande was. De gastheer wierp een blik op de bedelaar en joeg hem weg. Rapalje!

Kort daarna kwam Elia terug bij dezelfde deur, deze keer gekleed in een keurig vorstelijke pak, als een plaatje uit een bruiloft tijdschrift (je weet wel, het soort met een perfect gepolijst model op de glanzende omslag).

Deze keer nodigde de gastheer hem met veel egards binnen en begeleidde hem naar het hoofd van de tafel met de bruid en bruidegom. Iedereen wedijverde om de nieuwkomer bovenmate te eren. De kelners haastten zich om hem maar het eerst te bedienen: salades, vis, vlees, wijn, telkens weer.

Vervolgens gebeurde er iets bijzonders. Deze gast (alias Elia) begon het voedsel in elke zak van zijn kleding te stoppen totdat de zakken boordevol waren met lekkernijen. Dit vreemde gedrag trok de aandacht van iedereen op het feest. Vervolgens begon de gast wijn over zichzelf uit te gieten, te beginnen met zijn hoge hoed en vervolgens zijn hele pak!

Iemand verzamelde uiteindelijk genoeg moed om de gast te vragen waarom hij zich zo vreemd gedroeg. De gast legde uit: "Toen ik kwam gekleed als een bedelaar, werd ik weggestuurd. Nu ik gekleed ben in mooie kleren, verschaft men mij de hoogste eer. Jullie hebben mij niet uitgenodigd, maar mijn kleren. Dus verdienen mijn kleren het eten en drinken."

En daarmee...poef! verdween Elia.

Het is jammer dat Elia niet één van mijn Chabad rabbi's bezoekt. Ik heb het geluk te behoren tot een synagoge met een contingent van Chabad rabbi's van wie de huizen open staan voor mijn gezin op Sabbat en op de feestdagen (en op elk moment dat wij ze nodig hebben). Eén van deze Sabbat maaltijden in het bijzonder deed mij herinneren aan het bovenstaande verhaal.

Mijn vrouw, mijn zoon en ik waren de eerste gasten voor een vrijdag avond maaltijd. De gastheer en gastvrouw en hun schattige kinderen nodigden ons hartelijk binnen. Kort daarna, arriveerde een ander echtpaar, en ze werden ook met liefde en een glimlach begroet. Dit echtpaar, de man in het bijzonder, was gekleed in gescheurde en bezwete werkkleding. Zelfs als iemand niet gewend is om deel te nemen aan een Sabbat maaltijd, dacht ik, zou zo iemand ten minste geen mooie kleding dragen voor een diner? Later, vertelde de gast wat hij deed voor de kost, en ik ontdekte dat hij een zeer hoge positie op zijn gebied had bereikt. Dan zou hij zich toch zeker niet op deze manier kleden voor een zakelijke bijeenkomst?

Twee andere echtparen (die ik niet eerder had ontmoet) arriveerden, en natuurlijk, zorgden gastheer en gastvrouw ervoor om ook hen liefdevol te ontvangen. De maaltijd begon als van een leien dakje, en het duurde niet lang of wij voelden allemaal alsof we oude vrienden waren. Toen de maaltijd vorderde begon men onderling met elkaar te praten. Een gast vertelde een ander dat hij onlangs een ongelooflijke video had gezien, en prompt haalde hij zijn mobiel te voorschijn om die te tonen. Dan pakte een ander zijn mobiel om een andere video te laten zien.

Het gebruiken van elektronische apparatuur is op sabbat niet toegestaan, dus verwachtte ik dat de rabbi voorzichtig en met respect zijn gasten zou vragen zich te onthouden van het gebruik van hun mobiele telefoons. Niet deze rabbijn. Wat deed hij in plaats daarvan?

"Wie kent een Joods lied?!" vroeg de rabbi enthousiast. Iedereen keek hem aan en haalde zijn schouders op, mijzelf inbegrepen. Met een brede glimlach, begon de rabbijn te zingen, "Dav-eeeed, Melech Yisrael, chai chai vi-Kayam, Dav-eeeed, Melech Yisrael ..." totdat de mobiele telefoons uit het zicht waren. En zo bleek, werd ieders geest meer verheven door het zingen dan door het kijken naar de video's.

Waarom kon de profeet Elia deze rabbijn niet bezoeken, of één van de andere rabbijnen in onze gemeenschap? Kies één van hen, of allemaal. Het is duidelijk dat Chabad gezinnen, die hun gemeenschappen dienen, niet geïnteresseerd zijn in de kleding van hun gasten. Ze zijn oprecht geïnteresseerd in de mens. Als ze een nieuwe gast ontmoeten, zijn ze niet geïnteresseerd in hoe hij of zij hun carrière zou kunnen bevorderen. Er zijn geen verborgen agenda's. Er is alleen de mens. U en ik.

Nu ik hierover nadenk, realiseer ik mij dat ik de meest oordelende persoon bij de maaltijd was. Het eerste wat ik zag was de man, gekleed in zijn werkkleding. Toen de gasten hun mobieltjes pakten, meende ik zelfvoldaan beter te weten. De rabbijn en zijn al even gewone vrouw leken zich niet bewust van de gescheurde kleding of geïnteresseerd te zijn in het uitdelen van straffen. Voor een echte Chabadnik, is er Ahavat Yisrael, liefde voor een mede-jood. Het is niet een mantra. Het is echt.

Elia, de profeet wordt verondersteld de komst van de Messias in te luiden. Als de profeet Elia maar eens een Chabad rabbi zou bezoeken, dan zou hij al het goede zien dat Chabad in de hele wereld doet. Als Elia alleen maar de rabbijnen van mijn synagoge zou bezoeken, waar de rabbijnen voor de gasten gaan en niet voor de eer. Elia zou dan zien dat we klaar zijn voor de Messias. Nu!

Door Joshua Becker

Bron: Why Elijah the Prophet Should Find Chabad

Studiecentrum voor Noachieten uit de vier windhoeken.

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer

Emuna is het standvastig geloof in een enige, soevereine, alwetende, welwillende, geestelijke, bovennatuurlijke en almachtige Schepper van het universum, die wij God noemen. Emuna bestaat uit drie niveaus: Niveau één is het geloof in de Goddelijke Voorzienigheid; Niveau twee is het geloof dat Hashem alles doet wat het beste voor ons is; Niveau drie is het geloof dat Hashem alles doet met een specifiek doel. Deze thesen zijn nader uitgewerkt in het boek "The Garden of Emuna".

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Tora is letterlijk "instructie"; Er zijn twee betekenissen. De vijf boeken van Mozes zijnde Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium en meer in het algemeen verwijst het naar de Joodse leer en wat wij ten onrechte het Oude Testament noemen.