BSD

Het multiculturele debat

debat

Er is vandaag aan de dag een doorlopend debat gaande in veel westerse samenlevingen, dat draait om de waarde van de multiculturele samenleving versus het belang van het assimileren van de verschillende groepen en segmenten, die een samenleving tot een homogene eenheid vormen. Zoals het geval is met de meerderheid van de alom besproken onderwerpen, dragen beide zijden van deze bijzondere polemiek, geldige punten en overtuigende argumenten aan.

Enerzijds wordt een maatschappij verrijkt met diversiteit en blootstelling aan verschillende culturen, talen en waarde systemen. Om onderdelen van de samenleving te dwingen om te voldoen aan bepaalde modellen - ongeacht hoe prachtig die modellen ook kunnen zijn - is een poging om de ziel van die modellen te verstikken, en een vloek voor een ​​cultuur die prat gaat op het toestaan ​​van vrijheid van meningsuiting. Zoals de Kabbala leert, ware schoonheid is het resultaat van de harmonisatie van de diverse kleuren en smaken.

Anderzijds, de goede werking van een natie hangt grotendeels af van een verenigde populatie, die een sterke verwantschap met elkaar voelt.

Diverse delen van een bevolking die voortdurend met elkaar concurreren zorgen voor een ongezonde samenleving. Wereldwijd kennen we veel geweld en strijd, en veel burgeroorlogen. Zij zijn het gevolg van spanningen tussen burgers van rivaliserende religies, waarden of etnische groepen. Zo kan de eis tot inburgering van de burgers van een land hard en nationalistisch klinken, maar is eigenlijk de sleutel tot een uniforme samenleving, en uiteindelijk een stabiele samenleving.

Het Joodse volk is demografisch gezien ook divers: Asjkenazim, Sefardiem, Chassidim, orthodox, niet-zo-orthodox, geleerden, leken, mannen, vrouwen, enzovoort. Ook wij worstelen met de kwestie van het smeden van een multiculturele bevolking tot een unieke natie. Sociologen die proberen het "multiculturele probleem" op te lossen zouden er misschien goed aan doen het perspectief van de Tora inzake dit probleem te onderzoeken.

We luiden nu het Loofhuttenfeest in. De twee belangrijkste geboden van dit feest zijn te verblijven in de Loofhut en "de Vier Soorten". Joodse eenheid is één van de belangrijkste thema's van dit feest, en deze twee geboden zijn symbolisch voor twee benaderingen van de Joodse eenheid; de Loofhut staat voor de oorzaak van het Joods nationalisme en richt zich op onze natie als een homogene eenheid, terwijl de "Vier Soorten" het belang van het "Joodse multiculturalisme" symboliseert.

We zitten in een loofhut om de wolken van glorie te gedenken, die op wonderbaarlijke wijze het Joodse volk omringden, terwijl ze door de woestijn trokken. De wolken maakten geen onderscheid tussen de Joden en iedereen werd gelijk begunstigd door de bescherming van hun schaduw. Ook wij zitten in een Loofhut als een symbool van onze eenheid. Wij richten ons op dat wat ons verenigt - onze gemeenschappelijke waarden, missie en zielen - in plaats van wat ons verdeelt. We laten onze verschillen achter en verenigen ons onder één vlag.

De Vier Soorten, vertellen echter een ander verhaal. Volgens de Midrash, vertegenwoordigen de Vier Soorten verschillende soorten Joden, verspreid over het hele spectrum van de meest orthodoxe en geleerde tot de eenvoudigste van onze mensen. Toch nemen we de Vier Soorten en houden ze bij elkaar, want wij zijn één volk, ondanks de verschillen. Maar in tegenstelling tot de Loofhut, is dit gebod geen poging om eenheid te bereiken door voorbij te zien aan onze verschillen; veeleer wijst het op de verschillen, omarmt ze en beveiligt onze eenheid in weerwil van hen.

Dit komt omdat eenheid die ten koste gaat van het negeren van onze unieke persoonlijkheden en sterke punten, een gebrekkige eenheid is. Het betekent dat de eenheid zeer beperkt is, beperkt tot onze gezamenlijke doelen en zielen. Ons dagelijks leven, die zo gekleurd worden door onze unieke persoonlijkheden, blijft onaangetast door de "Loofhut eenheid".

Maar zonder de aard van de eenheid bepleit door de Loofhut, zou de multiculturele aanpak van de vier soorten niet slagen. Want zonder een onderliggende verenigende factor, hebben diverse mensen niets om zich te verenigen. De vier soorten is een poging om voort te bouwen op de eenheid van de Loofhut door het injecteren van onze individuele persoonlijkheden met onze doordringende eenheid; door ons over te geven aan onze sterke punten, talenten en karakters, en het bestendigen van de idealen die ons verenigen; door te erkennen dat de verschillende stukjes van de puzzel ongelijk kunnen lijken, maar ze zijn er allemaal om het ene plaatje compleet te maken.

Noot van de vertaler

De vier soorten die bij het Loofhuttenfeest behoren zijn: De etrog dit is een citroenachtige vrucht, de loelav dit is een palmtak, drie myrtetakken en twee wilgentakken. Zie ook Leviticus 23:39 en 40. Deze vier soorten duiden op de vier soorten Joden die er zijn.

De etrog heeft zowel geur als smaak. De Joden die hiermee te vergelijken zijn, zijn zij de Tora leren en goede daden doen.
De loelav heeft alleen smaak, dat zijn de Joden die alleen goede daden doen.
De myrtetakken hebben alleen een geur en dat zijn de Joden die alleen Tora leren.
De wilgetakken hebben nog smaak noch geur en dat zijn de Joden die noch Tora leren, noch goede daden doen.

Deze vier soorten wordend dagelijks tezamen gezegend. De bundel van deze soorten geeft de eenheid van het Joodse volk weer: de een vult de ander aan.

Bron: The Multiculturalism Debate door Naftali Silberberg.

Studiecentrum voor Noachieten uit de vier windhoeken.

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer

Emuna is het standvastig geloof in een enige, soevereine, alwetende, welwillende, geestelijke, bovennatuurlijke en almachtige Schepper van het universum, die wij God noemen. Emuna bestaat uit drie niveaus: Niveau één is het geloof in de Goddelijke Voorzienigheid; Niveau twee is het geloof dat Hashem alles doet wat het beste voor ons is; Niveau drie is het geloof dat Hashem alles doet met een specifiek doel. Deze thesen zijn nader uitgewerkt in het boek "The Garden of Emuna".

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Tora is letterlijk "instructie"; Er zijn twee betekenissen. De vijf boeken van Mozes zijnde Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium en meer in het algemeen verwijst het naar de Joodse leer en wat wij ten onrechte het Oude Testament noemen.