BSD

Heelheid of Fragmentatie?

peace

Naarmate de dagen en uren voorbijgaan, komen we bij één van de engste en meest moeilijke periodes in de geschiedenis van de staat Israël. Binnen enkele weken kunnen Joodse soldaten de opdracht krijgen, om met geweld hun broeders en zusters, moeders en vaders, grootouders en kleinkinderen uit de huizen in Gush Katif en andere delen van het land Israël, waar deze Joden generaties hebben gewoond, te evacueren. Deze jonge soldaten, nauwelijks meer dan zelf kinderen, komen van aangezicht tot aangezicht tegenover mede-Joden in een confrontatie te staan, waarin beide partijen onverbiddelijk zijn in hun missie en vastberadenheid. Het is te pijnlijk om te bedenken wat het resultaat zou kunnen zijn. Ik kies er liever voor om na te denken over wat er moet veranderen om de wortel van het probleem aan te pakken.

Natuurlijk, wordt dit allemaal gedaan in naam van de vrede. De wereld verlangt vrede. Israël schreeuwt om vrede. De enige mensen die niet zo bezorgd lijken te zijn als het om vrede gaat, zijn de mensen met wie we proberen om de vrede te bereiken.... Maar wat is vrede?

De wereld kiest ervoor om "vrede" te definiëren als zijnde een synoniem voor compromis. Het is interessant om op te merken dat in het Engels, "Peace" en "Piece" homoniemen zijn. 1) In het Hebreeuws echter is het woord voor vrede shalom, van de wortel sjalem, "heelheid". In de taal van de Tora, als er heelheid is, dan is er vrede. De twee gaan samen. Wij kunnen geen vrede bereiken door middel van deling en fragmentatie, maar via heelheid.

Onze wijzen leren dat er drie staten van heelheid zijn die we altijd moeten nastreven: heelheid van het Joodse volk, heelheid van de Tora en de heelheid van het Land van Israël. Als ook maar één van de drie niet volledig is, dan zullen de anderen ook lijden. Ware vrede wordt alleen bereikt als we heelheid hebben van alle drie.

Heelheid van het Volk

De Tora beschrijft het volk van Israël als "ish echad b'lev echad...." één mens met één hart." Dit betekent dat we niet alleen moeten denken over de andere, maar ook voelen voor de ander. We kunnen onszelf niet als afzonderlijke entiteiten zien, maar beseffen dat elke Jood een essentieel onderdeel is van de heelheid van het Joodse volk.

Het Joodse volk wordt gezien als één lichaam. Net zoals een lichaam bestaat uit verschillende ledematen, spieren en organen, bestaat dus ook het Joodse volk uit miljoenen individuele mannen, vrouwen en kinderen, die allemaal nodig zijn om aan de gemeenschappelijke heelheid, hun unieke vaardigheden, talenten en persoonlijkheden waarmee zij gezegend zijn, bij te dragen. Omdat wij één lichaam zijn, lijdt het hele lichaam wanneer zelfs het kleinste deel van ons lichaam pijn heeft: een kleine splinter in onze kleine teen kan onze totale aandacht afleiden, zelfs zoveel dat het lijkt alsof de splinter belangrijker is dan ons vermogen om te lopen, te rennen, te eten en te denken.

Dit is de betekenis van de liefde: dat wat belangrijk en zinvol is voor de één, wordt gerespecteerd en gevoeld door de ander. Elke Jood heeft een band en een binding die soms zeer diep verborgen kan zijn - maar dat is precies de reden waarom het zo veel pijn doet. Erger dan regelrechte woede tussen degenen die dichtbij elkaar horen is het wanneer één of beide partijen totaal apathisch zijn. Als we ruzie maken en strijd voeren, laat dat zien dat we zorg hebben. Als we koud zijn, dan zijn we zo ver heen dat niets ons meer beweegt. We hebben een dieptepunt bereikt waarin we niet eens meer beseffen dat we allemaal één familie zijn. Meer nog, we hebben ons overgegeven aan het geloof van de media, dat we echt vijanden van onszelf zijn.

Onlangs vierden we Sjavoeot, de dag waarop het hele Joodse volk bij de berg Sinaï stond en de Tora ontving. We leren dat niet alleen onze voorouders daar aanwezig waren - iedere man, vrouw en kind, met inbegrip van pasgeboren baby's, van die generatie -, maar ook de ziel van elke Jood, uit elke generatie van de geschiedenis. Onze wijzen gaan zo ver om te zeggen dat als een enkele joodse ziel bij de berg Sinai afwezig was geweest, God ons niet kon kiezen als Zijn volk en ons de Tora geven. We konden niet het "Volk van Israël" worden.

Heelheid van de Tora

Op dezelfde manier waarop het Joodse volk sjalem, heel en compleet moet zijn, geldt dit ook voor onze Tora. De Tora is geen encyclopedie die je tevoorschijn haalt of uit losse stukken bestaat. Het is een rol, de cirkel die ons leven omvat, en elke letter daarin moet compleet zijn, want de waarheid is alleen waarheid in zijn heelheid.

Op het meest fysieke niveau, als er ook maar één letter in een Tora-rol ontbreekt, beschadigd of onvolledig is, dan is de hele Tora ongeldig. Hij kan op geen enkele manier meer worden gelezen of gebruikt. Ook Maimonides zegt in één van de dertien fundamenten van het Jodendom, dat door de waarheid en goddelijkheid van zelfs een enkel woord van de Tora te ontkennen, de hele Tora wordt ontkend. Door de waarheid van een deel van de Tora te ontkennen, ontkent men de waarheid van zijn heelheid.

Zo wordt ons geleerd dat iedere Jood door een letter in de Tora wordt vertegenwoordigd. Met andere woorden, de heelheid van het Joodse volk en de heelheid van de Tora zijn met elkaar verweven. Iedere Jood is een integraal onderdeel van de heelheid van de Tora, en onze toewijding aan de Tora is hoe we heelheid bereiken als volk.

Heelheid van het Land van Israël

Zodra we de volledigheid van de Tora en de volledigheid van het joodse volk erkennen - alleen dan kunnen we de idee van de heelheid van het Land van Israël naar waarde schatten.

De Tora leert ons dat elke Jood een deel bezit van het Land van Israël en voor altijd verbonden is met het land, ongeacht waar hij of zij woont. Want het Land van Israël is Gods eeuwige geschenk aan het Joodse volk. Het is een integraal onderdeel van onze goddelijke missie als de plek doordrenkt van heiligheid en speciale geestelijke kwaliteiten die ons in staat stellen om als volk te bloeien en te dienen als Gods licht onder de volken.

Uiteindelijk, is dit onze enige echte claim op het Land van Israël. Het land is niet van ons, omdat Lord Balfour dit in 1917, of omdat de VN dit in 1947 verklaarde; het is zelfs niet van ons, omdat we daar duizenden jaren woonden, of omdat we een thuisland na de Holocaust zouden hebben "verdiend". Dit kunnen allemaal valide argumenten zijn, maar anderen kunnen tegenargumenten presenteren. Het Land van Israël is van ons, omdat de Schepper in zijn Tora verklaarde dat het Land van Israël de eeuwige erfenis is van het volk van Israël.

Elke vierkante cm van het land is een integraal onderdeel van haar heelheid, zoals elke letter een integraal onderdeel is van de heelheid van de Tora en iedere Jood een integraal onderdeel is van de heelheid van het Joodse volk.

Waarachtige Vrede

Ja, de weg naar vrede vereist compromissen. Als we ons in onenigheid met anderen bevinden, moeten we bereid zijn, om ons gedrag, onze verlangens en onze vooroordelen, evenals het perspectief van onszelf en anderen, opnieuw te onderzoeken. Want alle onenigheid is gebaseerd op leugens en fragmentatie - het tegenovergestelde van shalom, heelheid en vrede. Daarom moeten we onszelf de vraag stellen: waar zijn we in de fout gegaan? Hoe hebben we de heelheid beschadigd waarvan de vrede afhankelijk is? We moeten bereid zijn om de valse houdingen en gedragingen die in ons verankerd zijn - zo verankerd zijn dat we ze waar noemen en onszelf overtuigen dat zij dat zijn, op te geven.

Om vrede te bereiken, moeten we eerst de waarheid kennen over wie we zijn en wat we geloven. Hierin is de Tora onze gids: die is het die ons bij elkaar houdt als een volk en heeft gezorgd voor onze overleving gedurende drieëndertig tumultueuze eeuwen; die ons de kennis geeft van wat waar is en de kracht geeft om die waarheid na te streven. En voor ons Joden, is het onze verantwoordelijkheid om de waarheid van de Tora toegankelijk, begrijpelijk en mooi te maken voor de wereld.

Dit is het pad naar ware vrede: vrede gegrond op waarheid. Als we de moed hebben om ongegeneerd de wereld de waarheid van de Tora te verkondigen - dat het land Israël aan het Joodse volk behoort, en dat wij als Joden, noch de bevoegdheid, noch de mogelijkheid hebben om de Goddelijke gift af te wijzen - dan zal er vrede zijn; vrede onder ons en vrede met onze vijanden. Want ieder mens is gemaakt door dezelfde God, en dus op het meest essentiële niveau, verlangt ieder mens uiteindelijk naar waarheid, en wanneer de waarheid wordt gepresenteerd, zal het die respecteren en accepteren.

Aan de andere kant, vrede die gebaseerd is op de leugen, vrede die gebaseerd is op een compromis met de waarheid, kan nooit een echte vrede zijn. Want iets dat vals is, is nooit heel en vrede komt er alleen door heelheid.

Wanneer we praten over het weggeven van delen van het Land van Israël, wat God verhoede, ontkennen we onze eigen waarheid, ondermijnen we de heelheid en integriteit, die de enige bron is van ware vrede. Niet alleen laten we zien dat we niet waarderen wat we kregen, maar meer nog, dat we de Gever niet waarderen en respecteren alsmede het doel waarvoor Hij ons deze gave gaf. Het hoeft dan ook geen verrassing te zijn wanneer we geen gevoel van verantwoordelijkheid hebben jegens onze Schepper en onze missie in het leven, het de volgende stap is om geen waarde aan andermans leven te hechten. Dan wordt het mogelijk om beslissingen te nemen die duidelijk zullen resulteren in doden van talloze onschuldige slachtoffers.

Leren van onze Vijanden

We zijn zo wanhopig op zoek naar het euforische idee van vrede dat we bereid zijn om menselijk leven te offeren om dat doel te bereiken. Zo hebben we de absurditeit van een "vrede", dat is het tegenovergestelde van vrede. Vanuit elk perspectief - van historische, geografische, economische en militaire standpunten - is land weggeven funest voor de veiligheid van Israël. We hebben te maken met een vijand die de tijd heeft en keer op keer heel duidelijk gemaakt heeft dat zij geen deel van ons land willen, ze willen heel ons land, en dat zij zullen blijven vechten totdat ze het allemaal hebben, wat God verhoede.

In termen van veiligheid, is het duidelijk dat als land wordt weggegeven, het resultaat een toename van aanslagen en terrorisme is. Door land weg te geven aan onze vijand, voorzien we hen niet alleen van fysieke en geografische mogelijkheiden om ons beter aan te vallen, maar belangrijker nog, we laten zien dat we zwak zijn, dat wij bang zijn, dat we wanhopig zijn. De bereidheid om land over te geven aan zijn ​​vijand is het bewijs dat we niet in staat zijn om het beschermen, en het niet waardevol genoeg vinden om ervoor te vechten.

We hoeven niet ver terug te gaan in de geschiedenis om het prototype van een dergelijke misleidende "vrede" te zoeken: een kleine twaalf jaar (1993) geleden ging de regering van Israël accoord met het Oslo "Vredesproces" en begon de uitvoering ervan door het installeren en het bewapenen van de PLO als "Palestijnse Autoriteit" in het Land van Israël, met als gevolg duizenden doden en tienduizenden gewonde Joden door de terroristen, en nog meer slachtoffers en lijden onder de Arabieren.

Door de geschiedenis heen, waren het onze vijanden die ons hebben geleerd wat wij nodig hebben. Toen we probeerden om te assimileren in Spanje, maakte de Inquisitie duidelijk dat het niet uitmaakt hoeveel we dat hebben geprobeerd om te handelen, te kijken en zich te gedragen als een Spanjaard, een Jood was een Jood en bleef een Jood. Honderden jaren later, toen Hitler in Duitsland aan de macht kwam, kon het hem niet schelen of iemand zich Jood voelde, of ze er als Joden uitzagen, of ze een Joods leven hadden geleefd. Als er enig spoor van Joods bloed was, dan was dat het enige dat telde. In een zieke, verdraaide en morbide ironie, liet hij de wereld zien dat wat in een Jood bestaat iets aangeboren en onveranderlijk is. En nu, zoals de Arabieren de wereld terroriseren, bussen en pizzeria's bombarderen en van heel dichtbij baby's doodschieten, doen wij niets anders dan blindelings te geven, te geven en te geven, in de hoop dat het genoeg zal zijn om hun bloeddorstige verlangens te bevredigen.

Maar terwijl wij in dwaasheid vallen voor de media en beloften van de politici, hebben onze vijanden hun verhaal nooit veranderd. Ze zullen niet eerder rusten, tot ze alle Joden in de zee hebben gedreven en het Land van Israël in zijn geheel hebben veroverd. Bij de koers die we gaan, zal dat niet nodig zijn, omdat het erop lijkt alsof we maar al te bereid zijn om het zelf te doen.

De wijsheid van Salomo

Het bijbelboek Koningen vertelt dat kort nadat koning Salomo tot koning van Israël was gekroond, God hem in een droom verscheen en vroeg: waar verlang je naar? rijkdom? macht? roem? Salomo vroeg om maar één ding: wijsheid.

De volgende ochtend verschenen twee vrouwen voor hem. Zij hadden een prachtig baby jongetje, en elke vrouw beweerde zijn moeder te zijn. Het was duidelijk dat er slechts één de moeder was, maar het leek onmogelijk om te weten te komen welke vrouw de waarheid sprak.

Koning Salomo deed de volgende uitspraak: "Brengt een zwaard, dan zullen we de baby in tweeën snijden, en elke vrouw zal een helft ontvangen."

Onmiddellijk na het horen van dit bevel, begon één van de vrouwen te huilen en te schreeuwen dat de andere vrouw het kind zou mogen hebben, zolang de baby op geen enkele manier wordt verwond. De andere vrouw stond er onbewogen bij. "Geef haar het kind," zei Koning Salomo, wijzend naar de eerste vrouw. "Zij is de echte moeder."

Eén van de grootste symptomen van onze donkere ballingschap is niet alleen dat het Joodse volk bereid is om het land Israël te verdelen. Maar misschien is het nog meer verontrustend dat we vergeten dat we de echte moeder zijn.

Het is tijd voor ons om ons te ontdoen van de leugens van de ballingschap, en streven naar de ware weg van "land voor vrede" - een geheel en integraal land, de mensen en de Tora, als de sleutel voor een echte, eeuwige vrede.

Door Sara Esther Crispe. Bron: Peace or Piece

Noot van de vertaler

1) De Engelse titel van dit artikel is "Pease or Piece". In het Engels zijn deze woorden homoniem omdat ze in klank overeenkomen maar niet in hun betekenis. "Peace" is vrede en "Piece" is een stuk. Ik heb daarom de titel vertaald met "Heelheid of Fragmentatie?"

Studiecentrum voor Noachieten uit de vier windhoeken.

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer

Emuna is het standvastig geloof in een enige, soevereine, alwetende, welwillende, geestelijke, bovennatuurlijke en almachtige Schepper van het universum, die wij God noemen. Emuna bestaat uit drie niveaus: Niveau één is het geloof in de Goddelijke Voorzienigheid; Niveau twee is het geloof dat Hashem alles doet wat het beste voor ons is; Niveau drie is het geloof dat Hashem alles doet met een specifiek doel. Deze thesen zijn nader uitgewerkt in het boek "The Garden of Emuna".

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Tora is letterlijk "instructie"; Er zijn twee betekenissen. De vijf boeken van Mozes zijnde Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium en meer in het algemeen verwijst het naar de Joodse leer en wat wij ten onrechte het Oude Testament noemen.