BSD

Leef niet alsof het je laatste dag is

last day

Ik ben altijd al aangetrokken tot het verschrikkelijke. Ik weet dat klinkt afschuwelijk, maar het is waar. Als jong kind bekeek ik heimelijk alle foto's in een boek over de Holocaust, waarvan mij was gezegd dat ik daarin niet mocht kijken. De beelden zouden me niet loslaten. Ik zou de hele dag die gezichten voor mij zien, en ik zou er niet van kunnen slapen.

Toen ik opgroeide, wilde ik de doodsberichten lezen, en huilen over de verloren levens van hen die ik niet kende. Ik ging meteen naar de afdeling over misdaden, en las elk detail van elke moord die had plaatsgevonden. Tot op deze dag, heb ik mij altijd al aangetrokken gevoeld tot het verschrikkelijke en word ik vaak met zakdoeken in mijn hand aangetroffen, wanneer ik staar naar mijn computerscherm en mij afvraag hoe iemand zo slecht kan zijn, dat hij de gruwelijke daden heeft begaan, die in het nieuws kunnen worden gevonden.

Ik heb me altijd afgevraagd waar dat vandaan kwam, en waarom ik het doe. Ik denk voor een groot deel om mij te laten voelen. Om mij te bekommeren om. Om de intensiteit van de emotie aan te boren, die moeilijk op eigen kracht kan worden bereikt. En om mezelf eraan te herinneren hoe kostbaar het leven is en hoe weinig controle we daar over hebben.

Een tijdje terug las ik het idee dat we elke dag moeten leven alsof het onze laatste is, en het bleef in mijn gedachten als het ideale doel om te bereiken. De bron is te vinden in de Talmoed:

Rabbi Eliëzer zei: "Bekeer je op de dag voor je dood." Dus vroegen zijn leerlingen hem: "Weet iemand welke dag hij zal sterven?" Rabbi Eliezer antwoordde: "Zeker niet, daarom moet iemand zich vandaag bekeren, want misschien zal hij morgen sterven, zodat hij zich al zijn dagen bekeerd." (Talmoed, Shabbat 153a).

Maar dit doel kwam met veel schuld, want hoe ik ook mijn best deed, ik zou keer op keer falen. Mijn dag zou eindigen, en ik moest vaststellen dat het niet de dag was, zoals ik wilde dat mijn laatste dag zou zijn. Het duurde enige tijd voordat ik besefte dat er nooit een dag zal eindigen, waarvan ik zou willen dat het mijn laatste dag zou zijn. En ik weet ook niet zeker of ik daar wil zijn. Na meer nagedacht te hebben, realiseerde ik me dat, terwijl we zeker moeten leven met het besef dat we in de toekomst geen kans meer zouden hebben om te doen wat we vandaag konden doen, we tegelijkertijd niet zo moeten leven alsof het einde daar is. Ik wil mijn leven leven alsof het net begonnen is.

Gelukkig, ik weet niet hoe lang ik nog in deze wereld zal leven. Ik bid dat het nog een lange tijd is, want er is zoveel dat ik nog wil doen en bereiken. Maar als ik wist dat ik een beperkte hoeveelheid tijd had, zou ik proberen dat te voorkomen. Want in plaats van het bereiken van doelen, zou ik mij alleen maar concentreren op het heden. Er zou geen toekomst zijn om voor te werken. Als ik wist, wat God verhoede, dat vandaag mijn laatste dag op aarde was, dan zou ik absoluut alles anders doen dan ik nu doe. Ik zou niet werken. Ik zou mijn kinderen niet naar school sturen. Ik zou zeker geen half uur aan de afwas hebben verspild! Als ik op één of andere manier van te voren wist wanneer ik zou sterven, zou ik elk moment van mijn man en kinderen genieten, met andere familieleden en vrienden spreken, en zo veel mogelijk mijn verlanglijstje afwerken.

Maar dat is niet alles wat zich afspeelt in mijn leven.

Dus blijf ik zorgen voor het schijnbaar alledaagse, van rekeningen tot schoonmaken en koken. Ik rijd carpool. Ik bewerk en schrijf artikelen. Ik controleer mijn e-mails. Ik verspil mijn tijd....

Hmmm, ik verspil mijn tijd. Ja, dat doe ik zeker. Ik stel de dingen uit die ik niet graag doe, en duw ze weg met ontspanning. En, tot op zekere hoogte helpt dat voor een deel. Het laat de creativiteit stromen. Het lijdt tot heroriëntatie en geeft evenwicht. En verder kom ik uiteindelijk op plaatsen die ik niet gevonden zou hebben wanneer ik de omweg niet had toegestaan.

Maar ik denk dat het echte punt hier is niet alleen proberen te leven alsof het de laatste dag is. Dat geeft gewoon veel te veel druk. Maar eerder om te proberen de tijd die we hebben, op een zinvolle en productieve manier te gebruiken. Om bewust te zijn. Niet soms maar de hele tijd. Om bewust te zijn van ons gedrag, onze omgeving en onze impact. Ik denk dat dat het echte doel voor mij is.

Onlangs, toen één van mijn geliefde kinderen buitengewoon vervelend was en ik op het punt stond om mijn stem te verheffen tot een niveau waardoor een glas kan breken, ben ik gestopt. Ik dacht na over dit idee om niets voor lief te nemen. Ik dacht nogmaals na, zoals ik vaak doe, over de ouders, die alles doen om hun kinderen te ergeren. En het kalmeerde me. Ik schreeuwde niet. Ik liep weg. Ik kwam een minuut later rustig terug.

En het viel me toen in, dat in plaats van proberen te leven alsof ik, wat God verhoede, mijn kinderen zou verliezen, ik mij moest richten op hoe ik een rustiger, geduldiger en meer liefhebbende ouder kan zijn. Het betekent niet dat ik nooit mijn geduld meer zal verliezen, maar het betekent wel dat ik zal proberen meer mijn best te doen om dat niet te doen.

We kunnen tragedies niet negeren of vergeten. Het is essentieel dat we deze gebeurtenissen niet vergeten. Maar het echte punt is hier, we moeten leven. En als we onszelf verteren met de angst voor de dood, weerhoudt het ons. We moeten bij de dag leven. En wel zo volledig mogelijk, maar als vandaag. Niet als vandaag en morgen en overmorgen. Dat geeft te veel druk. Het is te veel gevraagd. Het zal eindigen met ons te verlammen in plaats van ons vooruit te brengen.

Toen we in Israël woonden zag ik dit steeds weer. In eerste instantie stoorde het mij, en toen zag ik de noodzaak ervan in. Steeds wanneer er een terroristische aanslag was, en het was vaak, was iedereen geschokt en werd over die aanslag de hele dag gesproken. De kranten werden gevuld met verhalen van de slachtoffers. De televisie had betrekking op de begrafenis. En er was geen ontsnappen aan de harde realiteit dat we leefden met pijn en lijden in ons midden. Maar niet lang daarna, werd het leven hervat. We gingen terug naar normaal. En niet omdat we vergeten. Niet omdat het ons niets kan schelen. Maar omdat we moesten. Die terroristen namen het leven van hun slachtoffers. Er was geen sprake van dat ze de levens van de levenden zouden nemen.

En ik denk dat het echt dit is waar het allemaal om draait. We moeten ons leven niet leven alsof vandaag onze laatste dag zou kunnen zijn. We moeten nu leven met het besef dat vandaag de dag nooit zal terugkomen. Dus, onze enige kans om te doen wat we vandaag kunnen doen - is vandaag. Wat is mijn doel voor vandaag? Waar kan ik mij vandaag op richten en verbeteren of veranderen? Welke keuzes voor vandaag kunnen mij helpen om morgen dichter bij datgene te komen waarna ik streef? En hoe kan ik ervoor zorgen dat ik, in de gekte van het leven van alle dag, de tijd neem om hen, die ik liefheb te waarderen, en de zegeningen die ik heb te erkennen?

Ik heb, tot nu toe, nooit de schittering of het belang ingezien waarom de Chabad chassidim de "Hayom Yom" elke dag bestuderen. Dit boek werd in 1942 samengesteld door de Lubavitcher Rebbe op verzoek van zijn schoonvader, de vorige Lubavitcher Rebbe, die het als volgt beschreef: "Een boek klein in formaat....maar boordevol met parels en diamanten van de meest uitgelezen kwaliteit." Elke dag heeft een relatie met de gewoonten van de dag, belangrijke gebeurtenissen, die op die dag gebeurd zijn, en een inspirerende gedachte. Iedere dag is belangrijk. Elke dag telt. En elke dag moet worden geleefd tot het uiterste. Maar dat betekent niet dat we het ​​leven terugbrengen tot een dag. Integendeel, we halen zoveel als we kunnen uit elke dag.

Zo heb ik het citaat in mijn hoofd veranderd. Het gaat niet langer om de dag te leven alsof het mijn laatste is. Integendeel, het is iets anders waarvan ik zou willen dat ik het eerder op mijn Facebook had geplaatst! Het luidt: "Vandaag is de eerste dag van de rest van je leven." Precies. Dus voor mij is dit het waar het allemaal om draait. Niet langer zal ik mijzelf dwingen te leven alsof ik kon sterven. Maar om te leven op de best mogelijke manier. Positief. Hartstochtelijk. Doelbewust.

Door Sara Esther Crispe. Bron: Not Living Like-Its Your Last Day

Studiecentrum voor Noachieten uit de vier windhoeken.

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer

Emuna is het standvastig geloof in een enige, soevereine, alwetende, welwillende, geestelijke, bovennatuurlijke en almachtige Schepper van het universum, die wij God noemen. Emuna bestaat uit drie niveaus: Niveau één is het geloof in de Goddelijke Voorzienigheid; Niveau twee is het geloof dat Hashem alles doet wat het beste voor ons is; Niveau drie is het geloof dat Hashem alles doet met een specifiek doel. Deze thesen zijn nader uitgewerkt in het boek "The Garden of Emuna".

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Tora is letterlijk "instructie"; Er zijn twee betekenissen. De vijf boeken van Mozes zijnde Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium en meer in het algemeen verwijst het naar de Joodse leer en wat wij ten onrechte het Oude Testament noemen.