Openbaring van Goddelijkheid

Deel twee van de zeven pijlers van het geloof

Bron: Breslev.co.il Wanneer we spiritueel bewustzijn hebben, waarover Rabbi Lazer Brody schrijft in "The Trail to Tranquility", worden we steeds meer gewaar dat God ons roept en zijn Goddelijkheid aan ons openbaart en wel constant door onze omgeving. Wanneer ons spiritueel bewustzijn toeneemt kunnen we dit zien en verbeteren we per definitie ons geloof. Maar de openbaring die we ontvangen sinds de vernietiging van de Tweede Tempel is vaak onduidelijk - we hebben geen profeten meer. God communiceert steeds met ons, maar indirect en soms op manieren die heel erg moeilijk zijn om te begrijpen. Alhoewel er bij vreemde gebeurtenissen ogenblikken zijn van pijnlijke duidelijkheid.

Jaren geleden voordat ik religieus was, kreeg ik een geweldige kans in mijn beroep, via een oude vriendin die ik al jaren kende. Zij was niet iemand die ik zou laten vallen. Na aanvankelijke schroom, realiseerde ik mij dat deze gelegenheid helemaal in mijn straatje paste en zelfs een heel nieuw veld kon worden in mijn professionaliteit. Ik accepteerde het project en het voelde alsof het voor mij op maat gemaakt was. Het paste bij mijn beroepservaring, mijn universitaire graad alsmede met secundaire vakgebieden die ik nog nooit had kunnen combineren met mijn professie - iets dat zo verkwikkend aanvoelde. En daarenboven bracht het mijn vriendin en mij op een bijzondere manier in de publieke belangstelling - de soort functie waar ik nooit van had kunnen dromen. Op dat punt in mijn leven was het zelfvertrouwen geweldig groot.

We hadden een hele week om het voor elkaar te krijgen. Het werk vorderde snel. Ik won zelfvertrouwen, iets waarvan ik weinig in voorraad had. Het was surrealistisch zo goed als het ging. Ik begon te fantaseren dat dit het helemaal was - ik bedoel "Het". We boorden de juiste bronnen aan. De juiste mensen vielen ons in de schoot. Ik leerde zoveel indrukwekkende mensen kennen - het was een bijzonder gevoel te merken dat ik bezig was te winnen, dat ik inderdaad capabel was, dat ik misschien de publieke erkenning kon krijgen waar mijn gewond gevoel van eigenwaarde naar hunkerde. Het was groots om samen te werken met mijn vriendin en op deze manier haar goedkeuring te verdienen. Het uiteindelijke projekt was schitterend en eerlijk ik ben er nog steeds trots op. Het was magisch te zien hoe iets, waarvan ik eerder dacht dit niet te kunnen volbrengen, zo gemakkelijk gereed kwam.

Hoe mooi het ook allemaal was, er was een ernstig probleem. Omdat het mij ontbrak aan spiritueel bewustzijn, omdat ik niet zag dat er een God is Die zich openbaart door Zijn schepping, reed ik feitelijk in de Indy 500 1) met mijn ogen dicht. Ik was helemaal niet religieus, voelde me vaak een niet begrepen verliezer, en mijn leven voelde niet bepaald wat ik er van verwachtte. Hoe succesvoller ik werd in dit project hoe meer het onzekere deel van mij eigenwijs werd. Het voelde alsof ik eindelijke kon laten zien wat een kei ik wel niet was. We ronden het project af en wachtten op het moment dat de presentatie zou plaatshebben voor mensen van wie ik nooit gedacht zou hebben dat die mij zouden prijzen en ik wilde hierover opscheppen bij iedereen die ik kende.

Het wachten was moeilijk, maar het zou worden getoond aan de grote jongens en zij waren zeer enthousiast. Zij waren zo enthousiast over het project dat zij er veel meer aandacht aan schonken dan wij ooit hadden kunnen denken.

Toen ik dat hoorde was mijn hoofd zo vol van verwaande arrogante gedachten - het is beschamend om het toe te geven - ik sprak mijn mond voorbij. Ik sprak over onze prestatie met ieder die het maar wilde horen. Na enkele van deze beschamende en indiscrete kletspartijen vroeg mijn vriendin met wie ik had gesproken. En toen ik haar dat vertelde, zag ik dat ze grote ogen opzette en ik realiseerde mij dat ik met alle kracht in mijn eentje al haar harde werken had getorpedeerd door met de concurrentie te kletsen.

Mijn gebrek aan spiritueel bewustzijn, mijn grote basale onwetendheid over de spirituele structuur van het universum, had mij blind en doof gemaakt. Ik zeg nu wel dat ik doof, stom en blind was, maar helaas was ik meer dan genoeg in staat om te spreken, zo veel zelfs dat ik alles vernielde dat God mij in de schoot had geworpen. Tenminste dat was wat ik en mijn vriendin, die ontzet was over mijn stommiteit, vreesden.

Toen ik er achter kwam hoe verschrikkelijk stom ik was geweest, hoe ik voor ons beiden dit schitterend moment mogelijk had vernield, en dat zij mogelijk daardoor in de ogen van haar meerderen af zou gaan, viel ik neer op mijn bed en begon te schreeuwen. Hoe kon ik zo blind zijn geweest! Ik smeekte haar mij te vergeven. Ik zei haar dat ze gek was geweest om in mij te geloven, om mij die kans te geven. Het voelde alsof de hele wereld zich tegen mij keerde om mij eens en voor al te bewijzen dat ik een zak en een verliezer was, meer dan ik ooit had gedacht.

Zij troostte mij zo'n twee uur, schreeuwde een beetje en suggereerde toen zwakjes dat, wanneer we geluk hadden, degene die ik alles had verteld zijn mond misschien zou houden. Er was hoop. We besloten weg te gaan om een stukje te eten. Op weg naar buiten, stopte ik om mijn postbus te legen. Ik nam de post zag dat het allemaal rommel was en wilde het in de afvalbak gooien naast de postbus. Op mijn weg hierheen viel ik met een smak plat op mijn rug. Ik lag daar en huilde. Ik ging staan opnieuw vernederd. Ik keek naar beneden en zag onder wat bladeren een strak gespannen ketting die de afvalbak verbond met de postbussen. Ik kon nauwelijks mijn hoofd optillen. Ik ging terug naar de auto en snikte, "Waarom gebeurt dit allemaal!? Waarom word ik zo geslagen? Wat volgt? Ik kan dit niet meer aan." Ik was mentaal, spiritueel en fysiek gebroken.

Door Gods genade kletste niemand. Het project was een schoonheid en deed ons goed. Ik was zo aangeslagen door wat er gebeurt was, zo vernederd, dat ik terugging naar mijn oude baan en blij was dat ik die had. Vele jaren later realiseerde ik mij de diepe waarheid van dit onderdeel van het geloof. De Schepper spreekt tot ons. Hij openbaart Zich aan ons en trekt ons naar goedheid, liefde, naar zedelijk gedrag en vrede met alles om ons heen, ook al voelt de weg daarheen soms omslachtig aan. Als we ons de tijd gunnen te luisteren, dank te zeggen, nederig te zijn om ons door Hem te laten leiden, dan is het niet nodig dat Hij ons tackelt om onze aandacht te krijgen.

1) De Indianapolis 500, vaak kortweg Indy 500 genoemd, is de belangrijkste autorace van het jaar in de VS.

Geschreven door Alice Jonsson . Vertaald uit het Engels door de webmaster.
Bron: Revelation of Godliness

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

Begrippenlijst

printer

Emuna is het standvastig geloof in een enige, soevereine, alwetende, welwillende, geestelijke, bovennatuur-lijke en almachtige Schepper van het universum, die wij God noemen. Emuna bestaat uit drie niveaus: Niveau één is het geloof in de Goddelijke Voorzienigheid; Niveau twee is het geloof dat Hashem alles doet wat het beste voor ons is; Niveau drie is het geloof dat Hashem alles doet met een specifiek doel. Deze thesen zijn nader uitgewerkt in het boek "The Garden of Emuna".

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.