Destabilisatie en oorlog

De treinen van Solomon deel 2

Bron: Breslev.co.il Oorlogen breken niet zomaar uit. Zoals elke student geschiedenis weet gaat er altijd een keten van gebeurtenissen en incidenten vol intriges aan vooraf. Het Ottomaanse Rijk hield het grondgebied van Bosnië-Herzegovina sinds 1878 bezet. De herten, vogels en andere dieren van de oude bossen en velden genoten een generatie lang van rust en stilte. In 1908 kreeg het Oostenrijks-Hongaarse Rijk expansive eetlust. Het annexeerde officieel het grondgebied en veroorzaakte daardoor een regionale crisis die tot 1909 aanleiding was voor grote spanning in het Bosnische gebied. De zachte bries was al snel veranderd door de stormachtige winden van oorlog.

Deze annexatie veroorzaakte enorme boosheid bij de Pan-Slavische landen en dus de pro-Servische Romanov-dynastie, die op dat moment over het Koninkrijk Servië, Bosnië-Herzegovina heerste, en daarenboven Rusland als gevolg van hun aanzienlijke Slavisch Servische bevolking. Zoals de wijze koning Salomo meer dan twee millennia geleden zei, "Er is niets nieuws onder de zon." Zowel toen als nu, in de regio's in de buurt of elders, destabiliseerden de Russische politieke manoeuvres de regionale vredesakkoorden. In dit geval, akkoorden die al broos waren en die bekend stonden als "Het kruitvat van Europa".

Het eens zo grote Ottomaanse Rijk wankelde. Dit feit, samen met de manipulaties van Rusland, brachten de Balkanlanden in de verleiding om hun spierballen te tonen en voor hun onafhankelijkheid te strijden.

Zo begon de Eerste Balkanoorlog, die duurde van 1912-1913. Deze oorlog werd uitgevochten tussen de Balkan League en het Ottomaanse Rijk. Het eindigde met het Verdrag van Londen, waardoor het Ottomaanse Rijk nog kleiner werd, door het creëren van een onafhankelijke Albanese staat, terwijl het territorium van Bulgarije, Servië en Griekenland werd uitgebreid.

Eenmaal de overwinning te hebben geproefd, begon Bulgarije de Tweede Balkanoorlog door een aanval op haar vroegere bondgenoten, Servië en Griekenland op 16 juni 1913. Echter na 33 dagen van verhitte strijd, verloor het het grootste deel van Macedonië, Servië en Griekenland, en verloren ook zuidelijk Dobroedzja aan Roemenië. Hierdoor destabiliseerde de regio nog verder.

Zoals u wel kunt raden waren er plots wraakplannen te over. De honger van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk naar grondgebied groeide, en hun gekonkel en modus operandi werd niet erg gewaardeerd door de volken om hen heen.

"Het kruitvat van Europa" naderde een kritieke fase.

Op 28 juni 1914, vermoordde Gavrilo Princip, een Bosnisch-Servische student en lid van de "Young Bosnië", de erfgenaam van de Oostenrijks-Hongaarse troon, aartshertog Franz Ferdinand van Oostenrijk in Sarajevo, Bosnië. Hoewel de aartshertog verre van populair was, begon met de moord op hem een periode van hectische hoogspanning en diplomatiek manoeuvreren tussen Oostenrijk-Hongarije, Duitsland, Rusland, Frankrijk en Groot-Brittannië, en werd de juli-crisis genoemd. Oostenrijk-Hongarije wilde de Servische inmenging in Bosnië eens en voor altijd beëindigen; daarom stelden zij hun "Juli Ultimatum" aan Servië.

Dit ultimatum was een reeks van tien eisen die bewust zo werden ontworpen dat ze onaanvaardbaar waren. Dit ultimatum werd gemaakt met de volledige intentie om bewust een oorlog met Servië te initiëren. Toen Servië slechts acht van de tien eisen inwilligde, verklaarde Oostenrijk-Hongarije de oorlog op 28 juli 1914 aan Servië.

Er zijn historici die van mening zijn, dat ook als Servië had berust in het gehele ultimatum dat dit geen geen verschil zou hebben gemaakt. Oostenrijk-Hongarije had alleen maar iets nodig voor een excuus om een oorlogsverklaring aan Servië te rechtvaardigen.

Tegen die tijd, was het warme zomerweer niet het enige dat was opgewarmd. Ook de expansiedrift van het tsaristische Russische Rijk, wilde niet toestaan dat Oostenrijk-Hongarije haar invloed in de Balkan zou uitwissen. Daarom ondersteunde Rusland haar Servische beschermelingen. Rusland beval de volgende dag een gedeeltelijke mobilisatie. Twee dagen later, 30 juli 1914, begon Bismark's Duitse Rijk zijn legers te mobiliseren. Frankrijk herbergde een grote animositeit over de Duitse verovering van Elzas-Lotharingen tijdens de Frans-Pruisische Oorlog, en haalde de teugels aan om een excuus te hebben Duitsland aan te vallen. Vervolgens in reactie op de Duitse mobilisatie, mobiliseerde Frankrijk zijn strijdkrachten op 1 augustus 1914. Op dezelfde dag verklaarde Duitsland de oorlog aan Rusland. Twee dagen later, op 3 augustus 1914, verklaarde het Verenigd Koninkrijk de oorlog aan Duitsland. Binnen een week na de vooraf geplande oorlogsverklaring aan Servië, waren Rusland, Oostenrijk-Hongarije en het grootste deel van Europa in oorlog.

"Het kruitvat van Europa" was opgeblazen. Wereldoorlog I, de zogenaamde "Oorlog die alle oorlogen moest beëindigen", was begonnen. De oorlog duurde van 1914-1918.

In het Oosten, vocht het Russische leger met succes tegen de Oostenrijks-Hongaarse troepen, maar werd gedwongen zich terug te trekken door het grotere en beter georganiseerde Duitse leger. Echter toen de Duitsers later geprobeerd hadden om op te trekken naar Rusland ontdekten zij dat ze geen partij waren voor de beroemde Russische winter. Het Ottomaanse Rijk sloot in 1914 aan bij de oorlog, Italië in 1915 en Roemenië in 1916. Het Russische Rijk, dat een instrument was in de keten van gebeurtenissen die tot de oorlog hebben geleid, trok zich in 1917 terug.

Na een Duitse offensief langs het westelijk front in 1918, deed Amerika, met zijn goed georganiseerde en goed bewapende verse krachten, mee in de oorlog. Zij drongen de Duitse legers in een reeks van succesvolle geallieerde offensieven terug. Het eens zo machtige Duitsland, nu moe en gebroken, gaf zich op 11 november 1918 over.

Tegen de tijd dat de oorlog was afgelopen, waren vier grote machtige rijken, Duitsland, Rusland, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse rijk, militair en politiek verslagen. De laatste twee hielden op te bestaan hetzij als keizerrijk of als een belangrijke macht. Maar Oostenrijk wilde nog steeds zijn pijnlijke invloed doen gelden op de wereld, hoewel de mensheid al te bedroefd was om dit te ontdekken.

Duitsland werd verslagen, afgerost door de geallieerden. Zijn grote empirische trots was gebroken en vernederd. Zijn hoge positie als economische macht werd ook grondig vernederd.

De Joodse kooplieden van Duitsland in hun loyaliteit jegens hun land trachtten haar handel en economie op te bouwen. Hun scherp inzicht in het bedrijfsleven en de handel bracht hen er toe de aanbeveling te doen om massief te investeren in de bouw van wat het beste spoorwegsysteem in heel Europa zou worden. Goed ontworpen en goed gebouwde locomotieven, waarvan één een nieuw snelheidsrecord haalde, werden letterlijk bij duizenden gebouwd. Een ingewikkeld en verreikend systeem van spoorwegen werd gemaakt, met een goed gesystematiseerde methode voor het bijhouden waar treinen naar toegingen en wanneer en met welke ladingen. De plannen van de Joodse kooplieden slaagden wonderwel. De Duitse spoorwegen bloeide, en maakte Duitsland machtig. Maar dit succes zou later een verschrikkelijke vloek voor hun eigen volk worden.

Terwijl "moeder natuur" haar verschroeide velden en bossen genas, en de strijdende landen bezig waren met de wederopbouw van hun gehavende steden en dorpen, begon ook dat bloeddorstige beest - de tijdelijk onderdrukte stormwind van de oorlog - aan haar wederopbouw. Ook de machtslust van Oostenrijk was verpletterd door de Eerste Wereldoorlog, die het met opzet had aangewakkerd. Niemand kon vermoeden dat minder dan een generatie later, een kleine onbeduidende ellendige schurk uit datzelfde nu kleine land in Zuid-Centraal-Europa erin zou slagen het veel grotere Duitsland te beïnvloeden en te manipuleren door een maniakale droom de wereld te willen veroveren; een krankzinnige droom die de wereld zou storten in de meest demonische, destructieve en wreedste oorlog uit de menselijke geschiedenis: de Tweede Wereldoorlog.

Inderdaad nog twee machtige Oostenrijkse gekken zouden hun waanzinnige invloed de wereld doen voelen.

De eerste was Rudolf Steiner, een afvallige theosoof die zijn eigen cultus begon gebaseerd op de concepten van zijn racistische idool Goethe, met een mengsel van de theosofie en de sekten uit het Verre Oosten. Zijn cultus werd een inspiratie voor de concepten van een raciaal kastenstelsel, en de "Arische suprematie", de Übermensch - het super ras. Zijn invloed werd nog groter als gevolg van zijn eigen woorden in zijn lezing "De Essentie van de Joden", dat "...de Joden een ras zijn waarvan de waarde voor de mensheid voorbij is en het zou het beste zijn als ze van de aarde zouden verdwijnen."

Dat slechte idee werd het levensdoel van de tweede beruchte Oostenrijkse gek. Hij was Adolf Schicklgruber, de onwettige zoon van Alois Hiedler, die opgroeide en door Steiner geïnspireerd werd. Zijn familienaam wordt later vereenvoudigd, door één of andere Duitse regeringsklerk, in Hitler.

Wordt vervolgd.

Geschreven door Yaakov Bar Nahman en vertaald uit het Engels door Jadied.
Bron: Then Winds of War

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer