Verraad

De treinen van Solomon, deel 15 - slot

Bron: Breslev.co.il Solomon was naar Berlijn gestuurd. Daar werd hij voor vier dagen geinterneerd, in afwachting van het besluit of hij zou worden geexecuteerd of doorgezonden naar een concentratiekamp.

Solomon kwam aan bij de drukkerij in Zürich.

"Viktor hoe gaat het? Je ziet er goed uit. Hoe is het met je familie?"

"Ja, goed, dank je, en jij?"

"Ik heb wat meer van je fraaie drukwerk nodig. Deze partij is echter kleiner. Ik hoop dat je het niet erg vindt." "Soli, wat een domme vraag, je weet dat het voor mij een genoegen is om een deel van je project te zijn. Ik ben blij dat je mij de kans geeft om wat goed te doen in deze gekke wereld, om een lichtje te zijn in deze donkere tijden. Vooral nadat je mijn ogen geopend hebt voor de zeven Noachitische wetten.

Maar mijn beste vriend, luister goed naar wat ik je nu zeg. Ze zijn naar jou op zoek. Zelfs hier in Zwitserland. Iedereen, die je helpt is ook in gevaar. Ik zal afdrukken wat je dit keer nog nodig hebt maar daarna moet ik de drukplaten, het speciale papier en de inkt vernietigen. Je herinnert je nog Hans Koenig in Bern, die twee jaar geleden sommige paspoorten voor je gemaakt heeft?"

"Ja."

"Ze kregen er op één of andere manier lucht van. Ze zetten zijn hele winkel op de kop en vonden de platen in een verborgen plaats in de muur. Zij vermoorden hem ter plekke door ... oh ik vertel het liever niet, en wil er ook niet over denken, van wat ik gehoord wat ze met hem hebben gedaan. Het was geen gemakkelijke dood."

"O mijn God. Welnu, in dat geval is het maar goed dat ik mij niet heb ingecheckt in een hotel of op ene plek opdaag waar ik vaak naar toeging. Laten we geen ogenblik verspillen. Hier is de lijst met wat we nodig hebben voor die namen. Wat kan ik doen om je te helpen het werk te versnellen?"

"Nee, het is het beste dat je hier niet gezien wordt. Ga niet naar één van de plaatsen die je ooit eerder bezocht. Rust uit in het huis van Guillaume de groenteboer. Pieter zal je via een sluiproute naar hem toebrengen. Hier, trek deze overall aan, zodat je eruit ziet als een arbeider. Wel, wel het past je heel goed. Misschien kun je stoppen met je gevaarlijke werk en daarvoor in de plaats bij mij komen werken?

"Nu alle gekheid op een stokje, neem dit briefje van mij en geef dit aan hem en hij zal weten wat hij moet doen om goed voor je te zorgen en om zijn mond te houden. De papieren zullen over twee of drie dagen klaar zijn. Ik zal je ze daar komen brengen. Zet daar geen voet buiten de deur of kijk uit het raam, tot dan."

Pieter leidde Solomon door een reeks van steegjes en kleine zijstraatjes. Er werd geen woord gesproken tijdens de wandeling zodat eventuele voorbijgangers niet konden constateren dat hij niet uit Zurich kwam. Hij dacht bij zichzelf: "Zurich is een beetje minder winters dan Berlijn. Hoewel het in de bergen ligt, ligt het aanzienlijk verder naar het zuiden."

Pieter klopte op de deur met behulp van de decoratieve koperen deurklopper. De man, die opendeed was van gemiddelde lengte en sterk gebouwd. Hij had een rond gezicht met borstelige grijze wenkbrauwen en een grote snor.

"Goede dag Pieter, wie is dat, een nieuwe werknemer in Viktor's winkel? Hoewel ik onlangs niets besteld heb, en ik me niet kan herinneren hem geld schuldig te zijn. Oh, een briefje? Hmmm, uh-hmmm. Ah ja, ik zie het. Kom snel binnen. Ik verheug mij, dat u voor een paar dagen mijn gast zult zijn. Pieter, vertel Viktor dat alles oké is."Guillaume liet Solomon binnen, deed de deur op slot en gooide het verfrommelde briefje in het vuur.

Twee dagen later bekeek Viktor met voldoening zijn meesterwerken. "Ik durf te zeggen dat de originelen door de drukkers van de overheid niet beter zijn."
Hij brak de zinkplaten in kleine stukjes en gooide ze in een vat met salpeterzuur. De goede loden letters werden gedemonteerd en gewassen in een inkt oplosmiddel en vervolgens in hun respectieve bakken teruggezet. Hij vernietigde elk stukje papier van de tryout vellen, en van het ongebruikte originele speciale papier, dat hij had weten te verwerven. Vervolgens mengde hij de speciale inkten in blikjes van reguliere drukinkten. Toen hij klaar was, was er geen spoor van zijn werk terug te vinden behalve het volledige product, die hij nu ging afleveren aan Solomon.

"Ik ben blij, dat ik hem kan helpen om zijn volk te redden, maar ik moet mijn voorzorgsmaatregelen nemen. Nu op naar Guillaume om Solomon te ontmoeten."

Viktor had het pakket verpakt als een gewone drukwerk zaak met een kopie van een bestelling en een factuur voor ontvangsten en uitgaven van tijdschriften.

In Guillaume's keuken openden zij het pakket en bekeken de inhoud ervan. "Dat is prima werk Viktor. Dit zal in ieder geval mijn laatste groep zijn."
"Ja, ik zag dat je je vrouw en haar familie in de groep hebt opgenomen. Ook voor jou zijn zijn er papieren. Dat is goed. Het is meer dan tijd dat je je terugtrekt. Ik herinner me, dat je dochters bij de vorige reeks behoorden. Luister beste Soli, neem deze papieren, neem een goede maaltijd en ga op pad. Je betaalt me niets voor deze partij. Het is mijn afscheidscadeau aan jou. Je moet in elke plaats niet meer dan een paar dagen blijven. Het is nog beter wanneer je gewoon een paar uur rust neemt om op krachten te komen en om door te kunnen gaan. Zwitserland beweert zoals gebruikelijk neutraal te zijn, maar het is een schijnvertoning. Er is veel verborgen staatshulp voor het slechte Derde Rijk evenals publieke sympathie voor hen. Pas op voor het grootste deel van Frankrijk, België en Spanje. Wees vooral voor de Fransen op je hoede.

"Ik heb alle sporen van het werk, dat ik voor je gedaan, vernietigd. Heb je geld nodig voor je reis? Oh, ik weet dat ik dit niet moet vragen. Je zou het niet zeggen, zelfs als je het wel nodig had. Hier neem dit, het is slechts een paar honderd Zwitserse Franken, maar het kan nuttig voor je zijn. Het is meer waard dan de Duitse Mark, dat is zeker."

Met zijn kostbare pakjes van certificaten, emigratie en reis vergunningen, paspoorten en visa, in zijn jaszakken toog Solomon op naar zijn "metro."

Drie dagen later was hij in Emden en had de pakketten aan de koster van de synagoge afgeleverd. Na een paar dagen rust thuis bij een vertrouwd gemeentelid, ging hij weer op pad. Deze keer was hij op weg naar zijn eigen vertrekplaats vanuit Aveiro, Portugal. Aveiro is een industriële stad met een belangrijke zeehaven. Hoewel er zeker geen direct schip met uiteindelijke bestemming Palestina was, was het veel dichterbij dan Lissabon. Hij beschouwde het feit, dat geen direct schip aanwezig was als een extra veiligheidsfactor voor hem. Het was minder waarschijnlijk dat nazi-agenten, die hem zochten, zouden overwegen naar Aveiro te gaan. Alles wat hij nu moest doen zien daar te komen.

Vanuit Emden nam hij de kortste route, door Nederland en vervolgens door België. In België ging hij via Turnhout, Antwerpen, Gent, Kortrijk, Mouskron naar Doornik. Van daar ging hij via het platteland naar de grens met Frankrijk, en kwam eindelijk aan in Douai, een stad dichtbij de grens.

Hij kende een collega in Douai, die, al was hij een telg uit een oude Franse koninklijke familie, ervoor had gekozen om op een teruggetrokken boerderij in de buurt van de noordwestelijke grens van Frankrijk te wonen. Sol zocht een telefoon waarmee hij vanuit de stad kon bellen.

"Solomon, ben jij het echt? Natuurlijk ben je mijn gast. Waar ben je geweest het is zeker een jaar geleden sinds je laatste bezoek bij mij, kom ik zal blij zijn je te ontvangen."

Sol kwam aan bij boerderij van Pierre. Niets leek te zijn veranderd. Leek .... Er was een kleine verandering, die Sol niet opmerkte of de belangrijkheid daarvan niet zag. Op de schoorsteenmantel stond een foto van maarschalk Philippe Pétain. Maarschalk Pétain was de verraderlijke legerofficier, die in juli 1940 het hoofd zou worden van de nazi-gecontroleerde Franse Vichy regering van het bezette Frankrijk. Maar Solomon had geen idee van de reeds aanwezige innerlijke intriges van de Franse politiek.

Na een maaltijd van vers fruit en kaas met een warm kop koffie, bracht Pierre Solomon naar zijn verborgen ondergrondse kamer aan de achterkant van de werkplaats van de boerderij. Wat hij niet wist, was dat nadat hij hem daar had binnen gebracht, Pierre in het hoofdgebouw de lokale nazi-spionage-agent belde.

De vrouw van Pierre probeerde hem tegen te houden. "Pierre, doe dat niet. Je moet je woord houden, zelfs voor een Jood. Er is een God en Hij zal je zeker straffen voor je ernstige leugens, en dat alleen maar voor het geld. Vergeet niet wat er met Andrei voor zoiets twee maanden geleden gebeurde. Zijn beide zonen stierven, binnen vier dagen, aan een hersenvliesontsteking."

"Stil, dwaze bijgelovige vrouw!" En hij sloeg haar.

"Hallo, Heinrich. De Jood, die u zoekt met een grote prijs op zijn hoofd..."

"Ja"

"Hij is bij mij opgesloten in een kamer."

"Ah, goed werk Pierre. Zeg mij eens hoeveel betaalt hij jou om hem verborgen te houden? Laat maar, je zult je beloning krijgen. Ik zal er persoonlijk op toezien wanneer we hem halen."

Pierre was in zijn hoofd al bezig de drie miljoen Zwitserse frank te tellen, die hem waren beloofd.

De volgende ochtend, 25 maart 1938, werd de vergrendeling op de deur geopend.

"Solomon, kom ontbijten, zonlicht en wat frisse lucht."

Toen Solomon vanuit de donkere ondergrondse kamer in het felle licht van de workshop kwam, hijgde hij toen de SS soldaten hem grepen. "Juden schwein, wir haben Sie jetzt" (Jood varken, nu hebben we je)."

Vastgebonden als een os voor de slacht werd Rabbi Solomon zonder plichtplegingen achter in hun vrachtwagen gegooid, die vervolgens snel wegreed. De luitenant ging naar zijn eigen auto. Pierre rende naar hem toe om te vragen naar zijn beloning.

"Je kreeg een grote hoeveelheid geld van de Jood om hem te verbergen, is het niet?"

"Maar u beloofde mij mijn beloning te geven."

"Ah ja-ja, je hebt gelijk dat heb ik inderdaad beloofd. Een officier moet een gentleman zijn en zich houden aan zijn beloften. Sergeant betaal het verraderlijke Franse varken."

Twee 9 mm schoten van de sergeant uit zijn Luger Parabellum 'betaalden de rekening'.

Terwijl hij werd ondervraagd, werd de jas van Solomo uit elkaar gehaald om naar alle documenten, die erin verborgen waren, te zoeken. Het feit dat Rebbeca "Rothschild" echt zijn vrouw was en waar ze woonde werd ontdekt. Gelukkig was er helemaal geen spoor van het vervoer van de kinderen. Hij hoefde dan ook niets anders te zeggen dan "U bent te laat ze zijn al vertrokken. Ze vertrokken gisteren uit Marseille. Ik was op weg terug naar huis, naar Duitsland, toen u mij betrapte." Hij beweerde ook, dat hij alleen werkte, dat het project helemaal alleen zijn werk was, waardoor het project van Rabbanite Recha Freier veilig bleef. Gelukkig geloofden ze hem.

Na zijn verhoor in de Elzas, werd Solomon naar Berlijn gezonden. Daar werd hij voor vier dagen geinterneerd, in afwachting van het besluit of hij zou worden geexecuteerd of doorgezonden naar een concentratiekamp. De beslissing was dat hij naar Auschwitz werd gezonden.

Mijmerend bij zichzelf: "Wat ironie. Hetzelfde trein systeem dat onze mensen voor Duitsland gebouwd hebben, wordt nu tegen ons gebruikt. Het is ook hetzelfde trein systeem, dat we gebruikten om duizenden van onze kinderen in veiligheid te brengen. Zoals de oude Rav Bentsion zei: "Treinen naar het leven en treinen naar de dood. Treinwagons verbergen en onthullen."

"Die buiten zijn kunnen niet weten welke "bagage" er in deze goederenwagons zit? Wie kan dat buiten wat schelen?

Bron: Breslev.co.il "Wanneer zal dit ophouden? Eeuwen lang, ja millennia, worden onze mensen opgejaagd, achtervolgd, wordt ons leven bedreigd, hoe velen van ons zijn er niet, in oorlogen, pogroms en kruistochten, afgeslacht en vermoord?

"Er is geen andere volk op aarde, die zijn opgejaagd, lastiggevallen en vermoord, als wij. Maar aan de andere kant er is geen enkel volk op aarde, dat net zo oud is als wij. Al die grote rijken, die onze mensen hebben afgeslacht, zijn verdwenen. Ze zijn alleen archeologische artefacten en alinea's of pagina's in de geschiedenis boeken. Toch zijn wij, de prooi, de gedoden, nog in leven. Wij zijn het overlevende volk dat blijft.

"Wat het plan van Hashem, de Schepper is, wie kan dit alles doorgronden? Het Koninkrijk van Nimrod is verdwenen, de Meden, de Assyriërs, de grote Egyptische dynastieën met hun tovenaar koningen, de Babyloniërs, de Grieken, de Romeinen, de Byzantijnen, Attila de Hun, de kruisvaarders en de rijken die hen zonden, de Berber horden. Vandaag zijn ze allemaal stof, weggeblazen door de wind. Zo zal ook uiteindelijk dit rijk van de waanzin sterven. Maar hoeveel van ons zullen op voorhand sterven? Wie weet dat, behalve God?

"Het gaat maar door als een eeuwige Chanoeka tol, hij staat op zijn punt en draait, staande in zijn geloof en vertrouwen in God. Het valt en dan pakt iemand het op en laat hem weer draaien, om te staan en te draaien tot de volgende herfst en het volgende staan. Het draaien dat hem staande houdt en laat bewegen is de energie van het geloof en het vertrouwen in Hashem. Zonder dat zouden we al lang geleden verdwenen zijn, net als alle anderen."

Een schok van de trein onderbrak voor een ogenblik zijn mijmeringen en voerde hem naar andere gedachten.

Een 'tijd reis' terug naar de twee mannen in Libanon, die keken naar "treinen", immens grote treinen met wagens met massieve stenen. "Wat zijn dat?" "Heb je het niet gehoord? Koning Hiram heeft een pact met Salomo, de koning van de zonen van Israël, gemaakt. Dat zijn de treinen van koning Salomo. Ceders en grote blokken steen op weg naar het zuiden, naar Jeruzalem voor de Heilige Tempel, die hij daar bouwt. "Treinen van ceders, treinen van stenen blokken voor de Tempel van Salomo. Treinen - treinen - treinen....

"De Heilige Tempel van Salomo ... dan de tweede, die in zijn glorie bestond totdat de Romeinen haar hebben verwoest. Als zij zich hadden gerealiseerd hoe nuttig het ook voor hen was.... Wat een verschrikking, wat een bloedbad hebben zij aangericht...

"Toen namen zij ons, die het hadden overleefd, gevangen en in ketenen werden wij naar Rome gebracht. Daar paradeerden wij als gevangen dieren. Daarna brachten ze ons naar de haven en verscheepten ons naar Spanje. De Romeinen hadden namelijk een deal gemaakt met de koning van Spanje voor het gebruik van zijn legioenen om te helpen Jeruzalem te veroveren."

Zijn mijmeringen werden onderbroken door hun aankomst op het Auschwitz "Station".

Solomon Dzubas was een getalenteerde klarinettist. Dit redde hem van het zware werk en de uithongering tot de dood. Met de mindere werklast, het extra voedsel, en af en toe vers voedsel, evenals de tweedeling van de wrede moorddadige nazi duivels die naar mooie klassieke en barokke muziek "verlangden", slaagde hij erin om gedurende bijna zeven jaar te overleven.

Maar de overvloedige onhygiënische omstandigheden eisten uiteindelijk hun tol. Solomon kreeg tuberculose. Hij verloor gewicht en kracht, en hoestte bloed op. Zijn toestand was nog niet door de bewakers ontdekt, dankzij de bescherming door enkele vrienden. Maar zijn toestand ging bergafwaarts en er was geen hoop op herstel.

Eén van de eigenaardigheden van de kampen was een "baan", genaamd "krachtpatsers". Dit waren sterke mannen wier geest gebroken waren, en werden door de nazi's gebruikt als menselijke robots. Ze deden niet langer mee aan gesprekken, spraken nauwelijks, dachten niet meer en voelden kennelijk geen enkele emotie meer. Ze moesten de zwaarste en meest afgrijselijkste dingen doen.

Hoe gebroken ze ook waren als Auschwitz 'krachtpatsers' op een dag kwam er één in de barak waar Sol ziek lag, hij keek hem aan en zei: "Sol... Solom-on... Solomon Dzubas?"

"Ja."

De 'robot' ontwaakte nog een beetje meer. "Dit kan niet. Dit mag niet. Ik ken jou. Je redde zo veel kinderen. Je hebt mijn broeders en zusters gered. Ik moet je hier levend uit krijgen." En hij vertrok.

Twee dagen later, op vrijdagmiddag 19 januari 1945 kwam de krachtpatser terug en zei tegen Soli, "Kom met mij mee. Ik heb een manier om je te helpen te ontsnappen. Ik heb voorzichtig, heimelijk gaten gemaakt in de dubbele hekken. We zullen gaan. Als het nodig is zal ik je dragen."

Toen ze op weg gingen, konden ze niet vermoeden, dat ze werden gadegeslagen. "Zie daar is die jonge dwaas en de oude zieke man. Laten we eens zien wat ze zullen doen en wat plezier hebben. Snel stuur de eenheid, die ik heb opgeroepen om hen, aan de bosrand bij het dichtstbijzijnde gat, te onderscheppen".

De krachtpatser hielp Solomon liefdevol bij het lopen en daarna door de gaten in de hekken. "Zie je Reb Solomon niemand heeft ons gezien. Niemand probeerde ons te stoppen. Wij zijn vrij, wij zijn uit het kamp. Nu zal ik u verder in veiligheid brengen. We zullen ons in het bos verbergen, Partizanen zoeken om ons naar een veilige plaats te brengen en te zorgen voor uw gezondheid."

Toen ze in de richting van het bos, door het stille besneeuwde veld met de lange schaduwen van de vrijdagmiddag op het glinsterende witte oppervlak, ploeterden, dook er een man in boerenkleding, met een oud geweer uit de eerste wereldoorlog, op uit de bosjes aan de rand van het bos. "Joden kom snel voordat de kampbewakers jullie zien. Wij partizanen bevinden ons in het bos op een open plek. We hebben een kamp en hebben we een arts. Kom snel."

Ondertussen, bekeek de nazi-kampcommandant in de wachttoren de "show" door een verrekijker en hoorde het misleidende gesprek via een walkie-talkie. "Ah, dit is een heel plezierige komische opera."

De krachtpatser nam Solomon in zijn armen en strompelde met hem door de sneeuw. Toen hij slechts drie meter van de struiken verwijderd was en ze beiden voelden, dat ze binnen enkele seconden vrij en veilig waren, dook er ineens een tweede man op. Deze droeg een nazi-uniform en had een licht machinegeweer.

Vogels in de nabijgelegen bomen vlogen in paniek weg toen het rustige winterse tafereel plotseling wreed werd verstoord, door een lange uitbarsting van machinegeweervuur.

Toen de schietpartij voorbij was, was de eens maagdelijk witte sneeuw ontsierd door een groot amorf gat, gevormd door de twee lichamen die erin waren gevallen.

Rabbi Solomon Dzubas en de krachtpatser, die had geprobeerd hem te redden, waren thuis gekomen in het Paradijs.

* * *

Het macabere gelach van de twee soldaten in het veld, werd gedeeld door die van de commandant en zijn adjudant in de uitkijktoren. "Erg mooi, leuk, heel erg mooi. Zie er op toe dat die twee als bonus op hun werk drie dagen verlof krijgen.

* * *

Acht dagen later bevrijdde het Russische leger Auschwitz.

Geschreven door Yaakov Bar Nahman en vertaald uit het Engels door Jadied.
Bron: Betrayal

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer

Chanoeka Is het enige belangrijke feest dat niet in de bijbel genoemd wordt. Het wordt gevierd ter herinnering aan de herinwijding van de Tempel in Jeruzalem door de Makkabeeën, nadat deze, in het jaar 165 voor de gewone jaartelling, de Syriërs verslagen hadden. Daarbij neemt de vondst van een kruikje reine olie, die gebruikt kon worden om de menora in de tempel weer aan te steken, een belangrijke plaats in. Hoewel de hoeveelheid olie slechts voldoende was voor één dag, bleef de lamp door een wonder acht dagen lang branden. Na de verwoesting van de Tempel in het jaar 70 van de gewone jaartelling bleef Chanoeka als lichtfeest gehandhaafd. Het viert het behoud van de eigen, Joodse identiteit.

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.