De Vergadering

De treinen van Solomon, deel 11

Bron: Breslev.co.il Rabbi Freier geeft Salomo de gevaarlijke opdracht om de ontsnapping van joodse kinderen uit nazi-Duitsland te organiseren en ze naar Palestina te brengen...

Het was winter in Berlijn, de vierde dag van Chanoeka in het jaar 1932. Reb Salomo Dzubas werd wakker door het geluid van een harde winterse wind, die om het erkerraam van zijn slaapkamer gierde. "Zes uur in de morgen, een half uur eerder dan de wekker is gezet. Nu blijkbaar onze geliefde Schepper dit wenst, het zij zo." Met zijn geest nog steeds actief in de hoogste versnelling van zijn ontmoeting, die hij gisteren had met Rav Bentsion, kleedde hij zich aan en ging op weg naar de synagoge voor het Ochtendgebed.

De sneeuw viel gestaag, en waar de sporadische straatreinigers hun werk niet hadden gedaan was de sneeuw al zeven centimeter hoog. Met in de ene hand zijn hoed, en in de andere de tas met zijn Talit en tefillien stevig vasthoudend, sjokte hij, al optornend tegen de sterke wind, door de besneeuwde straten .

Toen hij dichter bij de synagoge kwam ontmoette hij een ander gemeentelid, David Weisman de juwelier. "Een goede en gezegende morgen, of moet ik zeggen bevroren ochtend, Reb Solomon. Wat zegt u van deze kleine sneeuwstorm?"

"Nou een goede zaak, een klein Chanoeka geschenk van onze Schepper, door dit onaangename weer, zullen althans de nazi-patrouilles liever niet in de straten dwalen, om ons lastig te vallen."

"Goed gezegd, ik had vanuit dat gezichtspunt de zaak nog niet bekeken. Ah we zijn er. Ik hoop dat de koster de kachel vroeg genoeg heeft aangestoken."

De zitplaats van Reb Solomon was op de eerste rij aan de oostkant van de gebedsruimte, bijna recht tegenover rabbi Freier's stoel en het podium. Aan het eind van de dienst riep rabbi Freier hem om bij hem te komen en met hem te praten.

"Een gezegende ochtend en dag, Soli. Ik ben erg blij, dat u het weer hebt getrotseerd om vandaag te komen bidden in de minjan. Ik heb met u iets heel belangrijks te bespreken. Zodat we geen tijd of kracht verliezen vanwege de storm. Laten we praten tijdens het ontbijt op mijn kantoor. Ik heb al een goede warme maaltijd geregeld voor de ons tweeën."

"Zoals u zegt mijn Rabbi. Hoe kan ik een uitnodiging voor een besloten vergadering met u weigeren, vooral nu het samengaat met een uitnodiging voor het ontbijt."

Het kantoor Rabbi Freier was goed ingericht met comfortabel meubilair van hoge kwaliteit en een goede verlichting, echter toch alles in een eenvoudige, niet-ostentatieve stijl.

Toen ze het kantoor van de rabbi binnenkwamen was de tafel al gedekt. Zijn vrouw, Recha Freier, had voor twee gedekt met een dampende pot thee en fruit en de koster bracht, het geroosterde komijn-rogge brood, eieren en havermout, vers bereid voor hen in de synagoge keuken, binnen.

"Nou, nou, wat een verwennerij. Ik ben zeer vereerd."

Na de de zegen en de eerste paar happen begon Rabbi Freier het gesprek.

"Soli is het niet louter toeval dat u getrouwd bent met de dochter van mijn rechterhand, Reb Mordechai Suesskind. U bent zelf ook een man van kwaliteit. Het is daarom, dat ik u gekozen heb voor een zeer belangrijke taak. In feite is "zeer belangrijk" een understatement van grote omvang. Ik zou durven zeggen dat ik u één van de belangrijkste missies van de eeuw opdraag."

"Ik ben zeer gevleid door uw complimenten Rav Freier, maar hoop dat ik het waard ben. Wat zou een kleine groothandelaar als ik kunnen doen dat zo enorm belangrijk zou kunnen zijn?" Maar terwijl hij sprak, maalden de woorden van Rav Bentsion door zijn hoofd.

"Wat ik u ga vragen betekent werk, veel werk en veel reizen, die gevaarlijk zouden kunnen zijn. Misschien niet direct maar na verloop van tijd kan dat toch het geval zijn. U hebt de mogelijkheid te weigeren. Maar ik hoop en voel dat u het zult accepteren."

"Mijn beste Rabbi Freier u hebt mij hoogst nieuwsgierig gemaakt. Wat is dit voor een bijzondere baan? Als het een gevaarlijke baan is, ben ik niet de juiste man om een partizaan te worden."

"Oh nee, Soli het is niets van dat alles. Eerlijk gezegd zag ik u ook zoiets niet doen. Ik wil dat u de kinderen van Duitsland, van de aanstaande moordmachine van de nazi's, redt. De omvang van hun snode plannen is nog niet bekend. Wij hebben contacten binnen hun organisatie, die onthuld hebben wat er wordt gepland en waarmee zelfs begonnen is, moge God ons allen genadig zijn.

"U moet contacten leggen met de kantoren van de joodse nederzettingen in Palestina, om te regelen dat zij de kinderen zullen accepteren, hen onderwijzen, en trainen en om ze daar in religieuze gemeenschappen te plaatsen. U moet een veilige doorgang uit Duitsland regelen, eventueel via de buurlanden, en daarna de reis naar Palestina, en natuurlijk alle noodzakelijk papieren. De financiering van de onderneming en de politieke connecties zullen de verantwoordelijkheid van mij en de Rebbetzin zijn. Wat zegt u ervan?"

Solomon vroeg zich af of hij al dan niet zou zeggen dat hij voorkennis had. Als hij het verzoek te snel zou aanvaarden, zonder verder iets te zeggen, zou dat vreemd klinken. Als hij alles vertelde, zou het nog vreemder klinken. Dus, zoals hij gewend was bij een dilemma, deed hij in stilte een persoonlijk gebed aan God waarin hij vroeg om de juiste woorden te zeggen. "Rabbi, als ik u zou vertellen, dat ik al had nagedacht over dit idee, maar geen flauw vermoeden had hoe te beginnen en hoe het ooit zou kunnen worden gefinancierd, wat zou u dan zeggen?"

"Ik zou zeggen, dat het mijn hoge dunk van u en de wijsheid van mijn keuze bevestigt. Ik veronderstel dus dat u het accepteert."

"Het lijkt vrij duidelijk dat Hashem, onze hemelse Vader, dit van mij verlangde. Hoe kan ik dan weigeren?"

"Zeer goed, Soli. Laten we nu verder gaan met onze maaltijd, om daarna te eindigen met de basisgegevens van de job te bespreken."

Passend was dat de parasja van de week Miketz (Eind) was, dat gaat over de bevrijding van Josef uit de gevangenis in Egypte, die leidde tot de hereniging met zijn broers en om hen en zijn vader en de hele familie van de hongersnood die "de vruchtbare halve maan" had getroffen, te redden.

Na de maaltijd zaten zij bij het bureau van de rabbi en werkten procedures uit, die nodig waren om de onderneming te starten.

De "World Zionist Organization" heeft al ingestemd om het project te ondersteunen. U heeft al een paspoort, en bent bekend met Zwitserland en enigszins met Frankrijk en België. U zult naar Palestina moeten reizen om contact te leggen met een Amerikaanse vrouw, genaamd Henrietta Szold. In de communicatie met mijn Rebbetzin' gaf zij blijk van grote scepsis en zij heeft tot nu toe geweigerd om te helpen. Dus u zult haar moeten overtuigen of het werk zonder haar moeten doen. Als u slaagt zonder haar, zal zij misschien later wel mee willen doen. Maar in ieder geval moet het project slagen, met haar of zonder haar.

We hebben een aantal contactpersonen gevonden, om u te helpen met het regelen van, zowel officiële juridische papieren om de kinderen uit Duitsland te krijgen, als ook wanneer dat nodig is, hoe je goede vervalsingen kunt regelen.

We zullen, in verschillende landen bankrekeningen voor u openen, die u nodig hebt om te werken, en om u te voorzien van kredietbrieven. Ga naar de kledingzaak van Shmuel en laat hem voor u een pak en een jas aanmeten. Ik heb hem al verteld om deze zo te maken dat het mogelijk is om kleine pakketjes met papieren en geld te verbergen. Terwijl u weg bent, zullen ik en uw schoonvader, Reb Mordechai, zorgen voor alle behoeften van uw gezin.

Wanneer u in Palestina bent, pas dan op voor de Britten. Ze bestrijden de nazi's in Europa en Afrika, maar zoals u waarschijnlijk wel weet uit de geschiedenis, afgezien van een paar uitzonderingen, staan ze, op zijn zachtst gezegd, niet bekend om hun liefde voor de Joden, .

Uw eerste opdracht tijdens uw reis naar Palestina zal zijn om de opvang te regelen voor kinderen tussen 14 en 18 jaar. In het geval dat mevrouw Szold blijft weigeren, zal ik u, als God het wil, de namen en locaties geven van een aantal mogelijke alternatieven. Binnen twee maanden wil ik zeventig jongeren naar Palestina sturen. Dus maak u gereed en we zullen over twee dagen weer met elkaar spreken."

"Ja mijn beste Rabbi Freier. Dank u, dat u mij waardig acht voor deze missie. Goede dag."

Terug in de sneeuwstorm met straten bedekt met meer dan twaalf centimeter sneeuw, denkt Reb Salomo na over de gebeurtenissen van de afgelopen twee dagen. Gisteren een discussie met de mystieke Rav Bentsion, en nu de vergadering van deze ochtend met Rabbi Freier, hetgeen de oudere Bentsion had voorspeld. "Red de kinderen, moordmachine, Palestina, papieren - legitiem of anderszins, een jas met verborgen zakken..."

"Moordmachine, moordmachine" De woorden bleven zich herhalen in zijn geest als het puffen van een stoomlocomotief. "Wanneer zal dit stoppen? Millennia te zijn opgejaagd, vermoord, en waarom? We werkten en bouwden ten behoeve van allen waar we ooit verbleven, of het nu ons eigen oude thuisland was, of het land van ballingschap, alleen om opgejaagd te worden als criminelen en vermoord door hen die van onze inspanningen hadden geprofiteerd."

Zijn geest maakt een sprong terug in de tijd. Hij stond op een heuvel naar grote krachtige ossen te kijken, die enorme wagens trokken. Veel wagens met lange zware stammen cederhout van de Libanon. Daarachter bevonden zich honderd wagens met immens rechthoekige bewerkte stenen. Hij hoorde twee mannen praten, vroeg de één aan de andere. "Wat betekent dat allemaal?"

"Weet je dat niet? Waar ben je geweest?"

"Waar heb je het over?

"Het zijn wagens met materialen voor de Heilige Tempel die koning Salomo in Jeruzalem bouwt."

"Allemaal wagens met blokken voor de Tempel van Salomo?"

"Ja, ze zijn de treinen van Solomon op weg naar het Heilige Land."

"Solomons treinen, Solomons treinen, Solomons treinen..." Deze woorden gaan door zijn gedachten. Toen sprong zijn geest een paar honderd jaar naar voren.

Dit keer verschijnt, levensecht, de tweede Heilige Tempel. Hij zag de voorbereidingen voor de offers. Niet alleen Joden brachten offers. Er waren mensen uit diverse andere landen, prinsen en rijke zakenlieden uit Egypte, Afrika, Griekenland, en wat tegenwoordig Turkije wordt genoemd, Perzië, Babylon, zelfs uit het verre India.

"Ze brengen offers in onze Heilige Tempel voor de Schepper van de wereld. Ja, we weten, dat zolang deze offers daar gebracht werden, dat de wereld gunstiger weersomstandigheden, oogsten, gezondheid en vrede tussen de naties genoot, dan na de verwoesting. Wat dreef de Romeinen om dit geschenk aan de hele wereld te vernietigen? Wisten ze niet, dat ze een massa verdriet zouden brengen voor de komende eeuwen? Of wisten het maar kon het hen niet schelen, omdat ze ook wisten, dat dezelfde zegen, die de Tempel schonk aan de wereld, hun totale verovering van de wereld belemmerde?

"Ze verbrandden, zij moorden, zij ...., Oh mijn God wat deden ze allemaal.... Het bloed in de straten van Jeruzalem en Betar stroomde in diepe rivieren tot aan de knieën van de paarden!

"Degenen van ons die overleefden werden verbannen, of in hun schepen meegenomen naar Rome en tentoongesteld als gevangen dieren in een circus. We werden gedwongen om aan elkaar geboden gebonden, te lopen als kleine treinwagons, hé treinen... Dan verscheepten ze ons naar Spanje. Sommigen van ons, zoals mijn familie, werden in Portugal geliquideerd. Daar werd Shimon Lavi, de auteur van het liturgische lied "Bar-Yochai", geboren. Hoewel hij later verhuisde naar Fez en weer later naar Tripoli, bleven enkele van zijn zonen in Portugal. Hoewel ze hun achternaam veranderden van Lavi, een Hebreeuwse woord voor leeuw, naar het Portugese woord Dzubas, manen van de leeuw, moesten ze, vanwege de inquisitie en het besluit dat alle Joden moesten vertrekken, Portugal ontvluchten.

"De Dzubas familie kwamen uiteindelijk in Polen aan en vestigden zich daar. Zij overleefden de pogroms van de Poolse bendes en van de Kozakken. Naarmate de tijd verstreek werden zij lid van de Gur chassidische beweging. Ik vertrok door een huwelijksaanbod, vanuit mijn woonplaats Czenstokhowa, naar Berlijn. Ach hoe gaan de dingen van het ene naar het andere, hoe draaien de wielen."

Toen kwam hij weer in het heden; "Hmmm, ik vraag me af hoe het jonge Friedel vergaat; hij heeft nogal een talent voor kunst, jammer dat hij werkt in die vreemde abstracte stijl. Oh hier is het huis al, goed. Een kop warme thee zal welkom zijn. "

"Nu moet ik uitzoeken hoe aan Becka en mijn schoonouders, uit te leggen, wat Rabbi Freier wil dat ik doe. Als hij het al niet verteld heeft aan Reb Mordechai, terwijl ik op weg naar huis was. Nu, als het om het redden van kinderen gaat en het van hem komt, dan zullen ze het erover eens zijn, dat is zeker. "

Wordt vervolgd.

Geschreven door Yaakov Bar Nahman vertaald uit het Engels door Jadied.
Bron: The Meeting

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer

Chanoeka Is het enige belangrijke feest dat niet in de bijbel genoemd wordt. Het wordt gevierd ter herinnering aan de herinwijding van de Tempel in Jeruzalem door de Makkabeeën, nadat deze, in het jaar 165 voor de gewone jaartelling, de Syriërs verslagen hadden. Daarbij neemt de vondst van een kruikje reine olie, die gebruikt kon worden om de menora in de tempel weer aan te steken, een belangrijke plaats in. Hoewel de hoeveelheid olie slechts voldoende was voor één dag, bleef de lamp door een wonder acht dagen lang branden. Na de verwoesting van de Tempel in het jaar 70 van de gewone jaartelling bleef Chanoeka als lichtfeest gehandhaafd. Het viert het behoud van de eigen, Joodse identiteit.

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Minjan is een groep van (minstens) tien joodse mannen van 13 jaar of ouder, die een quorum vormen voor een volledige Joodse gebedsdienst.

Parasja is de wekelijkse Tora lezing.

Talit is het gebedskleed.

Tefillin zijn de gebedsriemen.