Blankenase

De treinen van Solomon, deel 14

Bron: Breslev.co.il De nazi's deden een overval op de boerderij op zoek naar joodse kinderen, maar deze waren reeds ontsnapt en probeerden het beloofde land te bereiken...

Deborah, haar zus en hun ouders stonden op één van de zes perrons van het Anhalter station. Het was op één na de grootste, maar desalniettemin toch de drukste van de drie stations in Berlijn. Het was 9 maart 1938, twee dagen voor haar zeventiende verjaardag.

Het Grote Anhalter was ook het station dat de "Save the Children Project" het meest gebruikte. De intense drukte van het station waar ongeveer elke zeven minuten een trein vertrok en het feit, dat vanaf dit station, vergeleken met de andere, treinen gingen naar uiteenlopende bestemmingen. Hierdoor kon hopelijk een zekere mate van anonimiteit ontstaan, wat de belangrijkste reden was om voor dit station te kiezen.

Dit was het station van waaruit Solomon Dzubas en Recha Freier, de vrouw van Rabbi Moritz Freier, opperrabbijn van Berlijn, hun eerste partij van tieners hadden verzonden. Sindsdien waren een paar duizend kinderen reeds ontsnapt aan de machine van nazi-vernietigingskampen. Zij konden, dankzij deze twee vooruitziende dappere mensen,een nieuw leven in het Heilige Land van Palestina opbouwen.

Buiten was het winterse weer nog goed voelbaar. Binnen het altijd drukke station, waar treinen elke paar minuten vertrekken en tienduizenden mensen en tonnen vracht vervoeren, ging alles zijn dagelijkse gang. Weinig mensen besteedden aandacht aan de groep tieners op platform zes in de buurt van de laatste wagon van de trein. Voor de buitenwereld leek het alsof ze op weg waren naar een voorjaarsvakantie op het platteland.

De stem van Deborah kon nauwelijks boven het lawaai en de drukte van het station worden gehoord. "Mamma, Pappa, ik zal jullie missen, beloof me dat jullie snel komen."

Met een paar zachte en liefdevolle aaien op haar wangen antwoordde haar vader, "Ushi lieverd, mijn ziel en hart reizen met je mee. We moeten hier nog wat langer blijven om Rabbanite Recha te helpen om meer kinderen te redden zoals jij en je vrienden. We zullen zeker ons best doen om zo snel mogelijk te komen. We zouden zo graag met je mee reizen. Net als jij, verlangen wij er ook erg naar, om in ons oude thuisland te leven en te helpen bij de wederopbouw en nog lang te mogen leven in het Heilige Land van onze aartsvaders en de Heilige Tempel. Als je daar bent aangekomen, bid dan voor ons dat we mogen slagen."

Met een zacht stemmetje fluistert Judith: "Oh Pappa..."

Becka voegt eraan toe: "Ik zal jullie beide missen. We zullen proberen ons best te doen om heel snel te komen. Geef maar snel een kus en ga dan in de rij staan want je kunt nu instappen. God zegene jullie en Hij zal jullie begeleiden en bewaken. Deborah en Judith het spijt me, dat we er niet bij zullen zijn om jullie verjaardagen te vieren. Zij zullen zeker iets leuks voor jullie doen op de boerderij. Toch een fijne verjaardag gewenst en dat het een goed teken mag zijn voor het begin van een goed en lang nieuw leven, Amen. Ik hou van jullie allebei. ... Hé je koffer!"

Wanneer de jongeren de trein in willen stappen moet iedereen zijn reisvergunning evenals zijn tickets tonen.

Solomon keek als altijd, wat bezorgd, op een afstand toe. Hij wist dat de meeste van de papieren ofwel "grijs" of helemaal illegaal waren. In die tijd was het bijna onmogelijk, om een volledig set documenten te krijgen, die aan alle wettelijke voorwaarden voldeden, om Duitsland te verlaten en naar Palestina te reizen; in ieder geval gold dit voor een Jood. Maar er was geen andere mogelijkheid dan deze, om deze jongeren levend uit Duitsland te krijgen.

Plotseling nadat de eerste vijf kinderen in de trein waren gestapt, liepen diverse legerofficieren haastig naar de conducteurs, die bezig waren zorgvuldig de kaartjes en de papieren van elke passagier te controleren. Solomon en Becka werden bleek en waren bang dat misschien hun truc was ontdekt, wat God verhoede. Als de Nazi's ontdekten dat zelfs maar één van de kinderen valse papieren hadden, dan waren ze allemaal ten dode opgeschreven.

Judith vroeg haar zus, "Wat denk je dat er gebeurt?"

"Hoe moet ik dat weten?"

"Jij bent de oudere zus. Je hoort alles te weten."

"Waar staat dat geschreven?"

"In mijn dagboek toen ik zes jaar oud was."

"Leuk maar...."

"He kijk, de conducteur is bezig iedereen, zonder verdere controle, in de trein toe te laten. Kijk Deborah hij controleert niet eens de tickets!"

De conducteurs duwden mensen de trap op en schreeuwen "Kinderen schiet op! Vlug!"

"Baruch HaShem (Geloofd zij God)"

Dank Hashem, want Hij is goed, want Zijn goedertierenheid is eeuwig."

In de buurt van de rij passagiers wendde Reb Solomon zich tot zijn vrouw: "Becka kijk eens, een wonder van de Schepper. Wat een geschenk van de Goddelijke Voorzienigheid! Ze controleren de papieren niet meer."

"Waarom, wat is er gebeurd?"

"Ik heb geen flauw idee. Wacht..."

Wooo'ooooaghaawagh, brulde de luidspreker. "Achtung! Alle civiele treinen vertrekken! Alle civiele treinen vertrekken nu!"

Deborah leunde uit het raampje van de trein en riep, "Mamma, Pappa Ik zal jullie missen. Beloof... oohps!"

De trein kwam plotseling met een schok in beweging, even voordat de conducteur de deur had afgesloten en zij viel. Net voordat ze op het perron zou vallen greep een sterke hand haar vast, "Dwaas meisje, wil je sterven?"

"Wat, wie?"

Hun vriend Yaakov-Koebis stond bij de deur, en zoals altijd was hij er snel bij. Hij zag Deborah uitglijden en greep naar haar arm en trok haar terug de trein in voordat het te laat was.

"Wow, dank je Koebis, God zegene je. Je hebt mijn leven gered!"

Wooo'ooooaghaawagh "Achtung! Alle civiele treinen moeten nu snel vertrekken! Verlaat direct alle perrons, nu! Alle burgers moeten het station onmiddellijk verlaten!!! Achtung! Alle burgers moeten het station onmiddellijk verlaten! Sieg Heil!!"

De mensen stroomden naar de uitgangen, als kuddes vee werden ze voortgeduwd door de herders, velen met hun nu waardeloze tickets in hun handen.

Solomon keek rond terwijl hij naar buiten liep en zei, "Kijk Becka, honderden gewapende SS-ers met geweren en volledige bepakking rennen naar de perrons. De grote gepantserde DRG locomotieven komen binnen met lange rijen personenauto's. Er zijn Gestapo agenten die de in- en uitgangen bewaken. Laten we hier snel vertrekken. Er is sprake van een enorme troepen beweging."

Ze vernamen later dat dit een deel was van het troepentransport voor de overname van Oostenrijk, slechts drie dagen later.

Noch de kinderen noch Soli en Becka wisten, dat de trein met hun meisjes erin de laatste in zijn leven was die Solomon Dzubas zou gebruiken.

Bron: Breslev.co.il "Wow dat ging snel! Deborah, ik zag nog nooit een trein zo snel van het station vertrekken. En ze waren zo snel als bange muizen."

Koebis vertelde hen, "David, die uit het achterraam keek, zei, dat hij honderden SS-soldaten zag, bewapend en met volle bepakking, die de perrons vulden en de enorme gepantserde DRG's 1) die de lange treinen trokken. Het is waarschijnlijk een troepentransport voor een veldoefening of hun gekke oorlog."

Motkeh voegde eraan toe: "Het is alleen maar door Gods liefdevolle genade, dat we in konden stappen voordat de trein vertrok. Zag je die honderden mensen wel, die uit het station werden gejaagd zonder naar hun geplande bestemmingen te kunnen reizen? Ze zullen waarschijnlijk hun geld niet terug krijgen, noch geld voor een ander kaartje."

Judith kwetterde, "Hoe komen ze er toch bij dat ze zullen winnen? Ze zullen honderden soldaten van hun vijand doden en hun vijand zal honderden van hen doden, en ze zullen wat meer land hebben dan de ander tot de volgende oorlog. Hebben ze dan niets geleerd uit de laatste oorlog? Europa heeft eeuwenlang oorlogen gekend om stukken land, doden en land uitwisselen, steeds maar weer. Is er iets dommer?"

"Nou, ik zou zeggen dat het dommer is van onze eigen mensen die, nog steeds weigeren toe te geven dat het gevaarlijk voor een Jood is, om in Duitsland of Polen te wonen."

De trein reed door Berlijn en via het platteland op weg naar het noorden.

Rachel vroeg, "Weet iemand waar we heen gaan?"

Mindel zei: "Ik heb gehoord dat het oorspronkelijke plan was om naar Fulda te gaan, waar de vroege Bachad Hakhshara groepen werden geplaatst, omdat daar een flink aantal boerderijen staan van religieuze Joden. Maar onlangs zijn ze allemaal overgenomen door de Nazi regering."

"Precies", zei Yizik, "en Rabbanite Recha ontdekte, dat de Hakhshara boerderijen in Tsenrod Wase ook over zijn genomen, en dat Groengeshof nog steeds vol zit met de vorige groep, die nog een paar dagen moet blijven voordat ze naar Palestina vertrekken."

"Dus waar gaan we heen?

Mendel fluisterde voorzichtig uit angst, dat misschien de conducteur achter de deur luisterde, "Ik hoorde dat ze een onopvallende boerderij hadden ontdekt, die geregistreerd staat als zijnde van een niet-joodse familie, die in het geheim tegen de nazi's is. Dat is in de buurt van Mecklenburg."

"Stil....

"Hé kijk naar dat prachtige bos. Ik zie een aantal herten. Kijk naar het gewei van die ene daar!"

"Waarom lopen ze niet weg vanwege het lawaai van de trein?"

"Ze zijn waarschijnlijk al gewend aan deze grote lawaaierige dingen en dat ze begrijpen dat een zo groot vreemd en lawaaierig ding als treinen niet gevaarlijk voor hen zijn."

De trein stoomde met hoge snelheid door het noordoosten van Duitsland. De kinderen aten afwisselend hun verpakte levensmiddelen, babbelden en keek naar het snel voorbij schietende uitzicht.

Een paar uur later hoorden ze de aankondiging, "Achtung Passagiere nahern wir uns Mecklenburg Station". (Attentie passagiers we naderen het station Mecklenburg.)

"We zijn er, we zijn er!"

"Hoe weten we wie ons ophaalt? Wie zal er zijn? Hoe komen we er achter waar we naar toe moeten?"

"Nu je zo denkt is het maar goed dat jij niet degene bent, die de reis heeft georganiseerd."

'Deborah' Ik zal je koffer te nemen. Jij let wel op je kleine zusje. Moishy neem de koffer van Judith, wil je?"

"Natuurlijk, graag."

"Surkah, ben jij hier?! Nu weet ik waar je naar toeging."

"Ja, dierbaren. Rabbanite Recha stuurde me hierheen om alles voor jullie te regelen. Kom, de bussen staan te wachten om jullie naar de boerderij te brengen. Met hulp van Hashem zul je zo,n twee maanden op de boerderij blijven om een beetje aan dit alles te wennen. Terwijl jullie hier zijn, zullen wij de afspraken afronden voor jullie reis, per schip, naar Palestina."

"Ga je met ons mee?"

"Op het moment luiden mijn orders om in Duitsland te blijven, om dingen op orde te houden en zo te helpen om meer jongeren klaar te maken om naar Palestina te vertrekken. Wanneer Recha mij vertelt dat ik kan gaan, zal ik het meest gelukkig zijn me bij jullie daar aan te sluiten. Mijn ziel hongert naar het Heilige Land."

Enkele dagen later op de boerderij, "David, waarom is het dak zo stijl?"

"We zijn hier ver in het noorden en op het platteland sneeuwt het meer dan in Berlijn. Als het dak niet zo steil zou zijn, zou het instorten onder het gewicht van de sneeuw."

"Hoe weet je dat allemaal?"

"Ik wilde mijn tijd niet verspillen met het spelen met poppen, speelgoed keukens en het eindeloze kletsen."

"Hm."

Bron: Breslev.co.il De leider van het landbouw trainingskamp kondigde de volgende ochtend aan, "Kinderen vandaag gaan jullie helpen het hooi op te zetten in oppers. Over een paar dagen zullen we jullie kennis laten maken met de koeien en de schuur. "

Allemaal: "Oh koeien, dat klinkt leuk."

Waarop een boerenknecht lachend opmerkt: "Wacht maar tot je benedenwinds van de schuur bent, of nog beter binnen, hee hee."

"Wat bedoel je?"

"Dat weet mijn neus."

De stadskinderen kregen de smaak van het boerenleven te pakken met het maken van hooioppers. Terwijl de meisjes moesten leren om te koken en de zorg te hebben voor een grote keuken, moesten ze ook leren wat licht werk op de boerderij te doen.

Twee dagen na hun aankomst werd een verjaardagsfeestje voor Deborah gehouden. Speciale tafelkleden, een grote taart met slagroom gemaakt van verse room, en veel zingen. Later werd ook ter ere van haar, in het meisjes kwartier, een grappige kleine sketch gespeeld. Als een geschenk van de begeleiders had ze een nieuwe schort en zonnehoed gekregen.

Kinderen blijven kinderen, zijn soms ondeugend en maken plezier. Na een paar dagen hooien knipoogde Tsvikah naar Moshe, "Wil je zien hoe de bijgelovige Miri springt?"

"Nu wat wat ben je van plan wijsneus? Doe niets gevaarlijks of wat te eng is."

"Nee, ik ga me gewoon verstoppen in deze hooiberg en je laat me weten wanneer ze ernaast staat. Daar komt ze."

"Shalom Miri, hoe gaat het met het hooien?"

Voordat ze een woord kon zeggen sprong Tsvikah, helemaal onder het hooi, te voorschijn en riep "! Booahawahow"

"Yaaaaaaeeeeeeeeeeaaaah een spook!" En ze rende weg, helpppp!

De twee jongens rolden lachend over de grond.

De volgende dag werd een aantal jongens en meisjes geintroduceerd in de schuur. Hoewel goed onderhouden, was dit niet een moderne schuur van beton en roestvrij staal met automatische sproeireiniger voor de vloeren. Het bestond uit een oude stijl aarden vloer met alle gevolgen van dien.

"Walgelijk! Wat een geur! We drinken melk, die hier vandaan komt?!" schreeuwde Rachel.

Waarop David antwoordde: "Ruchi, bezocht andere boerderijen. Deze is veel schoner dan de meeste, en rook ook beter."

"Je zult er wel aan wennen."

"Ik kies voor het werk in de keuken en wasserij in plaats van in de schuur te werken."

"Zoals je wilt."

De jongens moesten ook goed met de paarden leren omgaan. Ze leerden hoe ze te voeden, ze op te tuigen voor het werk, met ze te ploegen enzovoort.

Op een avond, slechts twee weken na het begin van de stage was er een spoedvergadering van de begeleiders. "Ik heb net een bericht gekregen van Rabbanite Recha. Deze plaats is ontdekt, er bestaat gevaar voor overname. We moeten evacueren."

"Wat doen we met de kinderen?"

"Hoeveel tijd hebben we nog, weet je dat?"

"Uit de informatie van Recha hebben we een week of zo om te verhuizen."

"Ik denk dat het, het beste is om niet te lang te wachten."

"Natuurlijk niet, ik heb de verkoop van de dieren en apparatuur al geregeld. Zij worden binnen drie dagen opgehaald. Surkah heeft contact opgenomen met het centrum in Blankenase 2) en zij zullen voor de tickets voor een schip zorgen, dat over drie dagen uit Hamburg vertrekt."

"De kinderen zijn al gevaccineerd, zoals door de Britse immigratie regels naar Palestina wordt vereist en beschikken over de nodige documenten om dat te bewijzen."

"We moeten voorzichtig zijn hoe we ze vertellen dat de hakhsharah training wordt gestaakt, zodat ze niet overdreven bang worden."

"We zullen ze het morgen na de lunch vertellen. Dan kunnen ze gemakkelijk alles in gereedheid brengen en de volgende ochtend vertrekken."

"Om zo veel treinkaartjes te regelen in zo korte tijd zou argwaan te wekken, zelfs in Mecklenburg."

De volgende dag werd na de lunch een speciale bijeenkomst belegd.

Surkah leidde deze bijeenkomst. "Mijn dierbare kinderen, door onvoorziene omstandigheden moet jullie verblijf hier aanzienlijk worden verkort. Morgen na het ontbijt worden jullie met bussen naar het station gebracht en gaan jullie naar Hamburg. Vandaar gaan jullie na een dag of wat aan boord van een schip naar jullie nieuw tehuis in het Heilige Land. Ik benijd jullie geluk. Ik wou dat ik met jullie mee kon gaan."

Aharon voegt er aan toe: "Het team daar is al samengesteld. Neem geschikte kleding mee, evenals alle papieren en de tickets voor jullie reis. God zegene jullie en geve jullie een goed en lang leven in ons oude Heilige Thuisland."

"We hebben genoten van jullie verblijf hier onder onze zorg en begeleiding, zij het kort. Met hulp van Hashem zullen wij jullie daar weer ontmoeten."

"Nu vooruit naar jullie kamers om jullie spullen klaar te maken. De lessen Hebreeuws zijn over anderhalf uur, en het Mincha onmiddellijk daarna."

De jongeren verlieten de eetzaal met een breed scala aan gedachten waarom hun trainingstijd zo drastisch was verkort.

De gedachten varieerden van de waarschuwing over een late winterstorm tot een overname door de Nazi regering van de boerderij en een mogelijke arrestatie van iemand in de organisatie.

De volgende dag in de stad na een korte periode van wachten brulde de luidspreker van het station, "Achtung Fahrgäste den Zug nach Lüneburg und Hamburg ist von der Plattform zwei Abgangsgruppen in Fünf Minuten". (Attentie passagiers voor de trein naar Luneberg en Hamburg vertrekt vanaf spoor twee over vijf minuten.)

De reis duurde ongeveer drie uur, waarbij het landschap enigszins veranderde toen ze de westelijke beboste kustgebieden naderden. Hamburg ligt aan de Duitse noordkust aan de inham van een rivier die naar zee stroomt in de buurt van Holland.

Met het typische gekrijs van stalen wielen op stalen rails kwam de trein tot stilstand in het station van Hamburg De jongeren werden met de bus naar huizen in de Blankenase sector gebracht. Daar zouden ze de komende dertig uur doorbrengen en zich vertrouwd maken met de nieuwe kleren die ze al in hun rugzakken hadden meegenomen.

De rijke families, die hen huisvestten, behandelden hen als een vorstelijke groep. Er waren comfortabele bedden, kamers met tapijten en met mooie gordijnen, zachte handdoeken en geparfumeerde zeep, heerlijke maaltijden en een prettige verstandhouding.

Zij ontvingen hier hun tickets voor de boot, hun paspoorten met visa en andere reisdocumenten. Hoewel ze nog een paar lessen Hebreeuws kregen en wat vrije tijd hadden, hadden ze geen tijd voor het verkennen van de pittoreske wijk waar ze verbleven en hun laatste uren in Duitsland doorbrachten. Hun vrije tijd was vol met discussies over hun zorgen over de reden waarom ze al zo snel moesten vertrekken en wat hen te wachten stond op de zeereis en bij hun aankomst in Palestina.

Ze hadden geen idee dat tegen de tijd dat ze aan boord van hun schip zouden gaan, dat de dieren en de inrichting van de boerderij door de boeren zou worden weggehaald. Deze waren door hun begeleiders verkocht. Vijf dagen later kwamen de Nazi legertrucks om een totaal lege boerderij over te nemen en vond helemaal niemand om te arresteren.

Wordt vervolgd

1) Dit was een serie stoomlocomotieven voor de zware sneltreindienst die vanaf 1926 gebouwd zijn voor de Deutsche Reichsbahn Gesellschaft (DRG). De serie is de eerste sneltreinlocomotief gebouwd volgens een meerjarenplan voor de bouw van verschillende gestandaardiseerde types stoom-locomotieven, de zogenaamde Einheitsdampflokomotiven.
2) Is een streek in de buurt van Hamburg.


Geschreven door Yaakov Bar Nahman en vertaald uit het Engels door Jadied.
Bron: Blankenase

Aantekeningen

Home Malben

Begrippenlijst

printer

Hashem betekent letterlijk: "de Naam" is een vervangende term voor de Almachtige zodat wij niet riskeren Gods naam ijdel te gebruiken.

Hashgacha pratit is de Goddelijke Voorzienigheid waardoor ons leven geen toevallige gebeurtenissen enz. kent maar dat alles wat er met ons gebeurt en ons overkomt van de Schepper afkomstig is.

Mincha Joods middag gebed.